Ko Ko Mek

Kendimi Tahir Sami Bey'in arşiv dairesinde sandığım bir gün geçirdim kursta. Gelen giden olmadığı için yaptım bu benzetmeyi ama, Tahir Sami Bey'in iş yeri çok daha haşmetli bir yer olmalı.

Pazartesi N. Hocanın gideceğini sandığım için ben gitmemiştim kursa. Meğer N. Hoca da benim gideceğimi düşünmüş. Beni cep telefonumdan aramışlar, kapalı falan. Neyse, N. Hocayı arayıp çağırmışlar sonra. Aman ya, yarın öbür gün lafını etmezler inşallah. Bir gün gidip bir gün gitmemek de iyi değilmiş anladım, dikiş tutturamıyorum. Sabah evden çıkış saatimi oturtamadım daha düzene. 4 vesaite biniyorum artık. 2 vesaitle de gidebilirim ama bu daha fazla zaman ve daha fazla yürüme yolu demek. 4 vesait de cüzdandan çıkan daha fazla para demek tabi. Öğrenci akbilimin de süresi doldu zaten. 3 ay için çıkarmaya da üşeniyorum. Ama meğer ne hesaplıymış şu öğrenci akbili.

Bugün otobüste -130'da- Deniz Harp Okulu'ndan iki öğrencinin tam önünde ayakta kaldım. Kız konuştu durdu konuştu durdu... Her gün belirli saatlerde aynı otobüse binince simalar tanıdıklaşmaya başlıyor. Bir servis hüviyeti kazanıyor sanki otobüs...

Kayıt için gelen olmadı bugün. Eski öğrencilerden bir kız geldi. Nüfus cüzdanının fotokopisini bulduk eski dosyalardan verdik. Dosyaların olduğu rafa boyum yetişmiyor. Kıza indirdim koydurdum. Nüfus cüzdanını kaybetmiş bu kız. Arapça kursuna kayıt yaptıracakmış. Yeniden çıkartmak istemiş nüfus cüzdanını. Anne babası burda değilmiş, yaşı da tutmuyor diye buna vermemişler. Fotokopisi aldı bizden o yüzden. Onun da fotokopisi çektirdi. Bizdekini geri teslim etti. Gene yerleştirdik dosyaya. Neyse efendim, sordum bu kıza. Nereye gideceksin kursa? diye. KOMEK'e, dedi. Garip geldi bir an. İSMEK olmasın?, diyecektim.
Neden sonra idrak ettim, Kocaeli sınırlarındaydım ben.