kendimce...

önce özetler

2011-10-12T13:22:00.000+03:00

* kardeşim askerdeyken nişanlandım. abim askerdeyken evlendim.
*abim yurda dönüş yaptı. mezun olduğu üniversitede göreve başladı.
*babam, istanbul ticaret üniversitesinde göreve başladı.bir kaç gün sonra istifa etti.
*ayşe, tavşan aldı. adını piraye koydu.
*nasipse annem,babam,halam hacca gidiyorlar.
*ikâmetim kartal'da, işim (hâlen) çayırova'da.

bugün hava çok güzeldi Allahım, teşekkür ederim.

2011-01-27T22:59:00.000+02:00

güneş vurdu yüzüme
pencereyi açtım
ezanı işittim
kuşlar öttü
yürüdüm
fatura yatırdım
anahtar çoğalttım
saatime pil taktırdım
yürüdüm
kaknüs'e girdim
kitap baktım
kitap aldım
ayraç aldım
yürüdüm
çorap baktım
zeynep'e eldiven aldım
yürüdüm
dergi baktım
sıkma portakal içmek istedim
para çekemedim
yürüdüm
üsküdar'ı gördüm
mihrimah'ta namaz kıldım
caminin önündeki teyzeden şal aldım
otobüse bindim
paşalimanında indim
koruya çıktım
boğazı seyrettim
iç çektim
özlem çektim
çayla kurabiye aldım
simit kalmamış
boşalan masaların tabaklarını kaçıran kargaları seyrettim
onlara gülümsedim
süleymaniyeyi seyrettim
asker kardeşim hatırıma düştü
özledim
çayımdan bir yudum aldım
yan masadaki kediyi seyrettim
peynir kutusunu yalıyordu ha gayret
merdivenleri indim
istanbul'u sevdim
bugünü sevdim
yürüdüm
üsküdar'a doğru
sahil boyu
güneş kızardı
güneş küçüldü
hatırladım
"sakın ey nur-i didem geçmesi beyhude ömrün
çalış halin müsaitken bilinmez çünkü encamın"

kurstan havadisler

2010-12-12T02:38:00.000+02:00

az önce yazdım ya bir şeyler, yine yazasım geldi...
kursta hayat karmaşıktı. yeni yeni düzen oturttuk.
*haziranda göreve başladığımda benim haricimde 3 hoca daha vardı. şimdi 3'ü de yok.
*kursun müdürü, 23 yıldır orada görev yapan bir hocahanımdı. şimdi yönetici koltuğunda çaylak hoca zrc var.
*yazın benim sınıfım güneş almayan, sadece tavana yakın küçük üst camları olan bir sınıftı. gerçi yaz için fena değildi belki de, aşırı sıcak olmuyordu ama havasız oluyordu. lakin ben gün ışığını severim. içeriye dolsun isterim. o zamanki müdüre hanımın sınıfının iki duvarı bol pencereli olunca imrenmiştim. şimdi o sınıfta ben devam ediyorum.
*23 yıllık bir düzeni devralmak zor oluyor doğrusu. ilk haftalarda "nrşn hoca yok mu?", "nghn hoca yok mu?" sorularıyla bunaldım.
*kursun temizliğiyle, çayıyla, kaloriferiyle ilgilenen sher teyze'nin devam etmesini istemedi mftü bey. o işlerin de rayına oturtulması ayrı bir süreç. diğer hocahanım benden daha titiz, ve canı tez biri Allah'tan. birkaç gün öğrencilerin yardımıyla büyük temizlik yapıldı ders aralarında. karman çorman bir hale gelen toplantı salonu düzene sokuldu. her gün bizden sonra idare masasına taht kuran fareler kapı dışarı edildi. öğrenciler arasında çay ve temizlik nöbeti başladı.
*hafızların sınıfı ve evi öğrenci azlığı ve başka sair sebeplerle dağıldı. az tantana kopmadı :/
*bana ve diğer sözleşmeli arkadaşlara ayda bir vaaz vazifesi verildi. aile irşat bürosu açma gayretlerinde mftü bey. orası açıldı mı orda da görev vermeyi planlıyor bize. etimizden,sütümüzden,yünümüzden istifade etme gayretinde. ilk vaazda çok heyecanlıydım. ikincide dilim biraz daha açıldı. sınıf ortamında hocalık yapmakla camide vaizelik yapmak daha farklı.

hayırlara karşı

2010-12-12T01:38:00.000+02:00

bir kaç gündür kursa gelmeyen öğrencime cuma günü geldiğinde "hayırdır, nerelerdesin?" diye sordum. "düğünümüz vardı hocam, teyzemin oğlu evlendi" dedi. evlenen evlenene. her hafta bir ya da bir kaç kişi düğün hazırlığı sebebiyle gelmiyor :) dedim, "Allah Allah herkes düğünde dernekte, ben de yapacağım bir düğün".

"inşallah hocam, inşallah" dedi hanımlar gülümseyerek.
aysel teyze biraz hüzünlendi. "hocam bizi okut, bitirt de ondan sonra inşallah"

amanıınn seviliyor muyum ne? ;)

"haftanın kardeşi" benim!

2010-12-07T18:14:00.000+02:00

abim diyor ki:

Kusura bakma Zeynepcigim,

Bu ara cok yogundum senin mesajı cevaplayamadım. Bu biraz da şundan oldu: Bu tezi çok daha önce bitirmen gerektigi için gec bitirmiş olman gereken ilgiyi göremedi. Hani şöyle geregince çalışıp erkenden bitirseydin, daha farklı bir reaksiyonumuz olurdu. :)

Mamafih, tezin oybirligiyle kabul edildigine göre iyi bir iş çıkarmış olmalısın ki "muttefikun aleyh" benzeri bir şekilde teveccüh görmüş.

Tebrik ederim, kardeşim benim :)
Çalışmandan bir kuple de olsa okumak isteriz.
Akademik çalışmanın nasıl bir disiplin gerektirdiğini, bu çalışmalarda kazandıgın birikimi hayatta da tatbik etmenin seni daha planlı programlı yapacagını biraz dahi olsa tecrübe etmiş olmanı dilerim...Seni bu "Haftanın Kardeşi" ilan ediyorum.
Ne yazık ki unvanın gelecek haftaya kadar, ondan sonra haftanın kardesi Mehmet olacak...

insanlar konuşa konuşa

2010-11-07T22:57:00.000+02:00

ablamlar komşudaydı. kapı çaldı. açtım. muhsin gelmiş tek başına.

-hayırdır Muhsin?
-Süeda'ya küstüm!

5 dakika sonra baktım kapıyı açmış, gitmeye koyuluyor.

-ee nereye Muhsin?
-onlarla iletişim kurucam.

bbdg

2010-10-27T23:26:00.002+03:00

yorumlarla hatırladıklarım

2010-10-25T22:54:00.000+03:00

*"Merakımdan soruyorum" başlıklı yazıda devlet kadrolarındaki kadrolu-sözleşmeli-ücretli çalışan ayrımından yakınmıştım. Aynisafa bu ayrımın iş gücünün yükseltimesinde etkili olduğunu söylemiş. Kısmen hak verebilirim ama, bunu yeterli bir sebep olarak görmediğimi tekrarlayayım. Ve aksi bir örnek zikretmeden de geçmeyeyim :)

Dönem başı olması sebebiyle iki hafta önce üst üste toplantılarımız oldu. İlçedeki tüm Kur'an Kursu hocaları bir araya geldik. İlk gün müftü bey seminer verdi. Sonraki günler yılların hocaları olan L. ve Z. Hocalar bizimle tecrübelerini paylaştılar. Ders işleniş metodları, öğrenciye nasıl yaklaşılması gerektiği gibi konularda rehberlik ettiler. Derslerin ilgi çekici hale getirilmesi, çeşitli objelerin kullanılması, zaman zaman yarışma türü etkinliklerin yapılması gerektiğine değindi L. Hoca:
"- Arkadaşlar, bir kaç yıl önce eğitim seminerlerine çağırdılar bizi Gebze'ye. Bu tür şeyler anlattılar. Ne kadar üzüldüm o an. Eyvah, dedim, hocalık bitti! Hocalık bu mu? Oyuncak olmuş hocalık. Sonra baktık, hakları varmış. Arkadaşlar, artık böyle. Eskiden hoca, her şeyiyle örnek alınırdı. Şimdi hocanın görevi daha farklı. Biz rehberlik ediyoruz. Doğru bilgiye ulaşmasında öğrenciye aracı oluyoruz. Bunu da onun dikkatini, ilgisini çekmeye çalışarak yapıyoruz."

Diyeceğim o ki, kadrolu bir hoca hanım olmasına rağmen, "hocalığın değişen vasıfları"na gönlünden itiraz etmesine rağmen, sürece ayak uyduran, yeni yöntemleri uygulamada biz çömezlere ön ayak olan biri var bu örnekte.

"Kadrolular koyveriyor, fahriler daha gayretli çalışıyor" önermesi, hadi diyelim, bir nebze doğru olsun. Peki atamalar yapılırken, devlet neye göre sözleşmeli alımı yapıyor? Başka zaman neye göre karar veriyor, hadi şimdi de kadrolu alalım diye? Sözleşmelileri kadrolu yapsalar önce? Hepimiz kardeş olsak? Mümkün değil mi?

Sözleşmeli bir personel olarak, durumumdan şikayetçi değilim. Bir an evvel kadroya geçsem diye bir tasam da yok hamdolsun. Şöyle bir durum var yalnız: müftü bey, "daha yetkili falan yok, hepiniz aynı vazifelerle mükellefsiniz" diyor. Sıra sorumlu bulmaya gelince, "hocam, siz sözleşmelisiniz, bir durum oldu mu siz mesul olursunuz" deniliyor. Yetki yok, sorumluluk var. Aman ne güzel! Yetki de istemiyorum sorumluluk da. Yani direkt benim müdahil olmadığım konularda sorumlu olmayı reddediyorum. İdareci olmak istemiyorum! Hele ki bir idareciye yaraşır vasıfları taşımadığına inandığım bir amirden nutuk dinlemek zorunda olmaktan hiç haz etmiyorum!

* "monday again, mayday mayday" başlıklı yazıda da toplu taşıma araçlarında yaşadığım sıkıntıdan dem vurmuş, hanımlara ayrı beylere ayrı ulaşım araçlarının tahsis edilmesinin ne kadar da iyi olacağını söylemiştim. Sevgili kuzenim Londra'daki hanımlara özel pembe taksi uygulamasının haberini yollamış.

Bu vesileyle aklıma gelen başka şeyleri de yazmak istedim.
Beyler, sizi biraz nezakete ve anlayışa davet ediyorum. En basit ifadeyle "kabalıktan", daha gerçekçi bir tabirle "kazmalıktan" sakının!

Geçenlerde Bağlarbaşı durağında otobüs bekliyorum. Bebek arabalı bir anne, bebeğinin arabasını kapattı. Hem bebeğini taşıyor, hem arabayı. Bu şekilde otobüse binmeye çalışıyor. Ben yeterince yakın değildim. Otobüsten biri yardımcı oldu sanırım binmesine. Bu esnada benim gibi duruma tanıklık eden biri [bir kazma] şunları söyledi: "Ne işin var be kadın bebekle dışarda. Otur evinde!"
İçimden o adamı evirip çevirip dövmek geçti!

Başka bir olay.
Gebze-Harem dolmuşu. Yine bebek arabalı bir hanım. Araba katlandı, kapının yakınlarında bir yere kondu. Minibüsteki yolculardan bir "beyefendi" bu süreçte hanıma çok yardımcı oldu. Bebek arabasını yerleştirdi. Kadına yerini verdi. Parasını uzatmasına yardımcı oldu. "Kazma" şoför ise, "o arabayı oraya kim koydu? nereye yolcu alacağım ben?" diye köpürdü. Adamın haklılık payı var belki, ama kaba ama çok saba! Ah şu üsluptan yol yordamdan habersiz biçareler! "Beyefendi" müşteri ise orta yolu bulmaya çalışıyor. "Abi, napalım, yardımcı olmak lazım ablaya. Bagaja koyayım ben istersen." "Bagaja sığmaz o!" diyerek uzlaşmadan kaçındı.

Bebekli kadınlar evlerinden çıkmasın diyenler asıl siz çıkmayın sokağa!

İki bilet

2010-10-10T22:56:00.000+03:00

Aşağıdaki sahneyi canlandıracak şahıslar aranmaktadır.

Birden, belki iki biletim olduğu için, beklediğim hiç kimse olmadığını düşünerek üzüldüm. Birini beklemek ne kadar iyi ve tabii olurdu. Her an karşımda görünebilirdi beklediğim kadın. Onun, caddenin karşı tarafında, geç kalmış olmanın telaşı içinde bu tarafa geçmeye çalıştığını görebilirdim. Ben de hemen korkuya kapılırdım. Düşüncesiz, tedbirsiz bir hareketle arabaların arasında koşmasını istemezdim. Durması için ümitsizce el işaretleri yapardım ona. Bütün o kalabalığın içinde bana mutluluk veren tek kişi o olurdu. Ne düşündüğümü anlar, bana gülümser, onun bu tarafa geçmesinden önce ben atılırdım o tarafa. Çevik olduğum için hiçbir şeyden korkmadan, arabaların arasından geçip yanına varır, gözlerinin içine bakar, elini elime alırdım.

...

monday again, mayday mayday!

2010-10-10T22:09:00.001+03:00

Sevgili bilim adamları, bir an evvel ışınlanmayı bulsanız ve benim gibi halis niyetli kimselerin hizmetine sunsanız. Ne dersiniz, hoş olmaz mı? Halis niyet önemli tabii. Hırlısı var hırsızı var, zanlısı var zansızı var. Her hangi bir suça karışıp olay mahallini anında terkedip binlerce kilometre öteye gitme hayali kuranlar olabilir (polisiye diziler izliyorum da bu aralar). Onları bu hizmetten mahrum edin, ama bizi etmeyin. Şıp deyince işimizde hop deyince evimizde olabilelim. Yollarda uzuuun vakitler geçirmeyelim, yollarda harap olmayalım.

Mızmız, şikayetçi biri gibi görünmek istemiyorum. Ama şöyle bir durum var. Sabahın erken saatlerinde, üç tarafım adamlarla sarılmış bir halde kalabalık (bu yeterli bir tanımlama değil aslında, "hıncahınç dolu" daha gerçekçi bir ifade) bir otobüste olmak beni huzursuz ediyor. Aslında ne güzel olurdu, hanımlarla beylerin otobüsleri ayrı olsa. Karma otobüsler de olsun tabi, aile otobüsleri ;)

Hizmet demişken işe gidip gelirken her gün gördüğüm şu afişi de zikretmeliyim: Erzincan Ketesi Burada Hizmetinizde.

merakımdan soruyorum

2010-10-06T23:02:00.000+03:00

meb ve diyanetten başka aynı işi yapan çalışanını 3 farklı kategoride (kadrolu-sözleşmeli-fahri veya ücretli) elen alan kurum var mı?

Ko Ko Mek

2010-09-29T00:45:00.000+03:00

Kendimi Tahir Sami Bey'in arşiv dairesinde sandığım bir gün geçirdim kursta. Gelen giden olmadığı için yaptım bu benzetmeyi ama, Tahir Sami Bey'in iş yeri çok daha haşmetli bir yer olmalı.

Pazartesi N. Hocanın gideceğini sandığım için ben gitmemiştim kursa. Meğer N. Hoca da benim gideceğimi düşünmüş. Beni cep telefonumdan aramışlar, kapalı falan. Neyse, N. Hocayı arayıp çağırmışlar sonra. Aman ya, yarın öbür gün lafını etmezler inşallah. Bir gün gidip bir gün gitmemek de iyi değilmiş anladım, dikiş tutturamıyorum. Sabah evden çıkış saatimi oturtamadım daha düzene. 4 vesaite biniyorum artık. 2 vesaitle de gidebilirim ama bu daha fazla zaman ve daha fazla yürüme yolu demek. 4 vesait de cüzdandan çıkan daha fazla para demek tabi. Öğrenci akbilimin de süresi doldu zaten. 3 ay için çıkarmaya da üşeniyorum. Ama meğer ne hesaplıymış şu öğrenci akbili.

Bugün otobüste -130'da- Deniz Harp Okulu'ndan iki öğrencinin tam önünde ayakta kaldım. Kız konuştu durdu konuştu durdu... Her gün belirli saatlerde aynı otobüse binince simalar tanıdıklaşmaya başlıyor. Bir servis hüviyeti kazanıyor sanki otobüs...

Kayıt için gelen olmadı bugün. Eski öğrencilerden bir kız geldi. Nüfus cüzdanının fotokopisini bulduk eski dosyalardan verdik. Dosyaların olduğu rafa boyum yetişmiyor. Kıza indirdim koydurdum. Nüfus cüzdanını kaybetmiş bu kız. Arapça kursuna kayıt yaptıracakmış. Yeniden çıkartmak istemiş nüfus cüzdanını. Anne babası burda değilmiş, yaşı da tutmuyor diye buna vermemişler. Fotokopisi aldı bizden o yüzden. Onun da fotokopisi çektirdi. Bizdekini geri teslim etti. Gene yerleştirdik dosyaya. Neyse efendim, sordum bu kıza. Nereye gideceksin kursa? diye. KOMEK'e, dedi. Garip geldi bir an. İSMEK olmasın?, diyecektim.
Neden sonra idrak ettim, Kocaeli sınırlarındaydım ben.

aşkın haller(i)

2010-09-26T17:34:00.000+03:00

Canan Ferit'e sevdalıdır. Ferit Oya'ya:

Ferit suskun. Bir ara Canan'la bakışıyorlar. Canan bu bakışı sarıp sarmalayıp kalbine koyar, arada bir çıkarıp bakar.

(Mustafa Kutlu, Zafer Yahut Hiç, s. 137.)

Nasıl sevdim şu sade tasviri! Siz de hatırlayın bakalım şu sarıp sarmalayıp en mutena köşelerde sakladığınız bakışları..

.......

hayat ne garip, hayat ne güzel

2010-09-26T02:58:00.005+03:00

*
Kursta kayıt dönemindeyiz. Bir gün ben gidiyorum, bir gün diğer arkadaş.
Geçen hafta salı günüydü. Girdim kursa, müdüriyete geçmeden önce hafızların sınıfına uğrayıp, Fatma Hoca'ya selam verdim. Bir an durdu, gülümsedi, selamımı almadı bir türlü. "huu selamun aleyküm" diye yineledim.
"ya şimdi kapattım telefonu. Müftülükten M. Hoca aradı" dedi. Müftülükten aradılar mı geriliyoruz da biraz :)
10 dakika gecikmişim, laf olmasın aman. Hemen döndüm, aradım müftülüğü. M. Hoca çıktı. Selam sabah, hal hatır faslı. Kayıtlar ne durumda, gelen giden oluyor mu vs. sordu, söyledim. Sonra şöyle devam etti konuşma:
-Herkes gitti bir sen kaldın.
-Yok hocam, bugün ben geldim. Yarın N. Hoca gelecek. Bir o geliyor bir ben.
-Onu demiyorum, seninle gelen sözleşmeli hoca hanımlar gittiler hep.
- (Şaşkınlık!) Nereye gittiler? Ayrıldılar mı?
-Evlenip yuva kurdular ya onu diyorum.
-Hmm evet.

Ondan sonra lafı uzatmadan kapattım bir şekilde telefonu. Durumu idrak edince muhabbeti çok komik buldum zira. Ayrıca çok yakışıksız bir kere ya hu!

*
Efendim, ama o gün çok güzel bir şey oldu. Müeddibe'ye umre ziyaretine gittim. Tarif ettiği yerde indim. İşten çıkıp beni alacak, eve beraber geçecektik. Ben erken gelince evi tarif etti, ben önden kendim geçtim. Yol üstünde beklemeyeyim diye.
Müeddibe'yle hiç görüşmek nasip olmamıştı evvelinde ama samimi, güzel bir münasebetimiz var(dı) hamdolsun. Şartlar öyle gerektrdi, müeddibenin olmadığı bir eve doğru yürüdüm vardım :) Allah biliyor ya, hiç de çekinmedim. Kardeşi pencerelrde karşıladı beni ablasından aldığı direktifle. Buyur edildim misafir odasına. Benim ardımdan umre ziyareti için gelen başka misafirler de oldu. Annesi de geldi, görüştük. Oturduk, sohbet haliyle kutsal topraklar üzerineydi. Kulağım sohbette, gözüm kitaplıklardaydı. Hurmalar yenildi, zemzemler içildi. Sonra bir ara müeddibenin annesi diğer misafire beni sordu. Kızımız kim oluyor? Onlar beni tanımaz, dedim :) Tanıştık sonra :)

Müeddibe gelince biz başka bir odaya geçtik. O anlattı, ben anlattım. Ortak arkadaş bulduk. Bu buluşlara bayılıyorum :) Çünkü arkadaş senettir, referanstır. Dostumun dostu dostumdur ;) İnternet üzerinden edindiğim arkadaşlıkların ekseriyetinde de bu var. Bilgisayarımdaki bazı sorunlar için müdürüme danışıyordum bir ara. "Online ulaşım" mı deniyor, hani bir bilgisayardan başka bir bilgisayara bağlanılıyor filan. Öyle bir durum oldu. Bana nasıl güveniyorsun, diye sordu. Senediniz sağlam, dedim.

Bir de çok şükür, en sık ettiğim dualardandır: Allahım, iyilerden eyle iyilerle karşılaştır.
Bu duamın hürmetine Mevlam koruyordur beni inşallah :)

Diyeceğim o ki, sohbet çok güzeldi. İkramlar vallahi çok lezzetliydi.
Benzer işlerle meşgul olduğum biriyle konuşmak, fikir alışverişinde bulunmak benim için çok verimli oluyor. Şevkleniyorum, imreniyorum, canlanıyorum. Benzer işler dememe bakmayın o çok daha güzel işler yapıyor. Maşallah.

nice bayramlara, sağlık afiyetle inşallah

2010-09-10T14:01:00.001+03:00

Ne anneannem.. ne babaannem.. ne dedem.. ne de büyükbabam.. Dördü de yanımızda değiller, ahir dünyadalar. Bayramlarda onların elini öpemiyoruz ama.. Onların sevdiklerinin ellerini öpmeyi ihmal etmiyoruz.

Dün sıla-i rahim yaptık. Babamın amcasını ve yengesini, babaannemin mezarını ve köyümüzü, anneannemin teyzesini, annemin (üvey) teyzesini, annemin yengesini, anneannemin en büyük teyzesini, babamın teyzesini ve eniştesini ziyaret ettik. Yedi ev dolaştık, hayır dualar aldık. Bir de üstüne taptaze domatesler, biberler aldık.
Köyümüzde dalından incir, armut ve üzüm yedik. Bayramlıkları giyip köye gidince bağda bahçede üst başı temiz tutmaya çalışmanın derdine düştük :)

Geçen bayram gittiğimizde annemin teyzesinin beyini de görmüştük. Bu bayram yoktu. Dünyasını değiştirmişti.
Anneannemin teyzesini en son ziyaret ettiğimizde annemler ne güzel sohbet etmişlerdi büyük teyzeleriyle. Kanlı canlıydı teyze. Ne kadar sevinmişti annemleri görünce. Anneannemi yad etmişlerdi beraber. Bu bayram ise büyük teyze yataklara düşmüş, ağır bir hastalığın pençesindeydi. Şaşırdık, hem ne çok. Şifası için dua eyledik.

Bayramdan bayrama neler değişiyor? Kimler geliyor?..Kimler gidiyor?..

Nice bayramlara, sağlık afiyetle inşallah..

bir dahakine arayı bu kadar açmayalım, olur mu?

2010-09-02T03:53:00.001+03:00

*cuma günü tez jürim var kısmetse. jürideki hocalardan birine tezi bastırıp verdim bugün. koridorda yakaladım hocayı. selamlaştık, uzattım tezi. "hadi bakalım, hayırlı olsun" dedi. "düzeltme alacağım hocam" dedim. karıştırdı tezi şöyle bir:

- niye? yapmışsın işte. bitirseydin.
- öyle görünüyor ama eksiklerim var hocam.
- bu işlerin sonu yok be zeynep,
deyip gülümsedi.

*dün de ismail hocayla görüşmüştük. o da bitirmemi bekliyormuş meğer. kim beklemiyor ki gerçi? :) ablama jürim var deyince, gözleri parladı: aa bitiyor yani?!

ismail hocanın babası rahatsızmış. geçen hafta kaç kere aramıştık, bulamamıştık fakültedeki odasında. babasıyla ilgileniyormuş.
"babanız şimdi nasıl hocam?" diye sordum. "şimdilik iyi, ama diken üstündeyiz" dedi.
babasından bahsederken hocanın yüzündeki ifadede şefkat, merhamet, sevgi, endişe vardı.
Kutuz Hoca'ya Mevla şifalar nasip etsin.

*ismail hoca, her şeyiyle, önsözü, sonucu, kısaltmaları, bibliyografyasıyla bastır getir dediği için öyle yaptım. arkadaş gördü elimde. "e bitmiş bu, önsözü bile var." yok, bitmedi. şöyle bir denklem söz konusu: doğmamış çocuğa don biçmek eşittir bitmemiş teze önsöz yazmak. zevkli bence :)

*iki gündür fakültedeyim. fakülte boş tabi. etraftaki bir kaç öğrenci yüksek lisans ya da doktora tezinin derdinde. tanıdık simalar tanımadıklarımdan çok. haliyle daha yakın bir ilişki oluşuyor mekanla. aidiyet ilişkisi, daha doğrusu hissiyatı peyda oluyor. oysa üç yıldır, dönem başladığında, sayıları hayli artmış olan lisans talebeleri fakülteyi doldurduğunda okula uğradığımda kendimi yabancı hissediyordum.yeniden aidiyet hissiyatı kurabilmek güzeldi.

*bayramda eve gitmek için bilet aldım. uçmuş uçak biletleri. dönüşü alamadım daha. referandumda oy kullanamayabilirim. özlemin nikahına katılamayabilirim. bana özel uçak kaldırsalar, ek sefer yapsalar :)
kardeşim aradı: ablacıımm, senin geleceğini duyunca kulaklarıma inanamadım. çok sevindirik oldum. böyle bütün uzuvlarım bir hoş oldu :D

*düğünler, nişanlar üst üste. bayram çıksın diye bekliyor herkes :) elimde olsa, hepsine katılabilsem, özleminkine yetişebilsem, izmire gidebilsem, h'ninki çok çok güzel olsa. ha bir de bebek gelecek! inşallah, sağlıkla! doğum vakti burda olurum inşallah. anne, tamam beklerim seni, dedi. ama belli olmaz :)

yaz kurs dönemimizin sonuna geldik sevgili seyirciler

2010-08-21T16:04:00.000+03:00

Efendim, bugün minik bir program yaptık. Öğrencilerimizin anneleri geldiler, evlatlarını seyrettiler.
Programın açılış konuşmasını müdüre hanım yaptı. Ramazandan önce umredeydi kendisi. Görevli olarak gitmişti. Kış döneminden öğrencilerine rehberlik yapmıştı orda. Konuşmasında çocuk eğitiminin -özelde din eğitiminin- önemine değindi. Arabistan'daki gözlemlerini aktardı.

Ardından sunucular aldı sözü, çocukların faaliyetleri başladı. Önce Kur'an-ı Kerim'den kısa sureleri okudular. İlahiler söylediler, şiirler okudular. Kendi hazırladıkları kartelalardan hadis-i şerifler okudular. Esma'ül hüsna ile dua ettiler. En son da bütün öğrenciler hep beraber kelime-i tevhid'i haykırdılar: Düşmez dilimizden sökülmez kalbimizden, en kutlu sözdür bu La ilahe illallah

Sunucular katılımcılara teşekkür edip mikrofonu bırakıyorlardı ki müdüre hanım, "bir dakika, çok önemli bir şey söylemem lazım" deyip mikrofnu aldı tekrardan. Öncesinde hiç aklıma gelmemişti de o an, "acaba?.." diye geçti zihnimden.

Evet, beni takdim etmek için almış mikrofonu. "Zeynep Hocamız, aramıza bu yaz katıldı. Kendisiyle aynı fakülteden mezunuz. Onda kendimi görüyorum. Göreve ilk başladığım zamanlardaki halimi görüyorum" dedi. Sağolsun, güzel şeyler söyledi. "Bu güzel programın hazırlanmasında onun emeği büyük. Kısa bir sürede hazırlandılar." Ramazanda öğrenci sayısı azalınca hocalardan biri izne ayrılmıştı. Müdür hoca hanımın da diğer bazı resmi işlerle hemhal olması gerektiği için program işi bana kalmıştı.

Sonra bir baktım bana uzatılıyor mikrofon. Hiç hesapta yokken. Ne kelam etmeli? Selam kelamdan öncedir, diye selamla başladım söze. Öğrencilerimin pırıl pırıl olduğunu, onları çok sevdiğimi söyledim. Burda güzel şeyler öğrendiler, inşallah devamlı olur, dedim. En son, Rabbim utandırmasın, dediğimi hatırlıyorum. Sözü nasıl oraya bağladım hatırlayamadım şimdi :) Sahneden inince öğrencilerimden biri, "hocam, çok güzel konuştunuz" dedi :)

Katılım belgesi verdik çocuklara. Çok sevindiler. Veliler gelmeye başladı sonra yanıma. Teşekkür ettiler. Dua ettiler.

Allahım bu dualar hürmetine Sen de benim dualarımı kabul et..

Mahya Tasarım Yarışması

2010-07-31T11:41:00.000+03:00

Mahya Tasarım Yarışması, İstanbul'da 400 yıldan beri kesintisiz yaşayan bir gelenek olan mahyayı çağdaş dünyanın bir 'tasarım nesnesi' olarak yeniden gündeme getirmeyi, geleneksel ve yeni açılımlar içeren öneriler elde etmeyi amaçlıyor ve bu amaçla tasarımcıları yarışmaya davet ediyor.

Yarışma, zaman içinde kullanılagelen formların sınırlı kalması ve uygulamacılarının azalması nedeniyle unutulmaya yüz tutan mahyacılığı çağdaş tasarımla buluşturmayı amaçlamaktadır. Grafik, görsel sanatlar, mimarlık ve benzeri tasarım disiplinlerinden gelen öğrencilerin, profesyonellerin ve konuyla ilgili kişilerin katılımına açıktır. Başvuruların, 20 Temmuz- 5 Ekim 2010 tarihlerinde şahsi olarak İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı’na yapılması gerekmektedir. Yarışma sonuçları 20 Ekim 2010 tarihinde duyurulacaktır.

Seçici Kurul

Beşir Ayvazoğlu (Yazar),
Yeşim Demir (Grafikerler Meslek Kuruluşu Yönetim Kurulu Başkanı),
Zeynep Fadıllıoğlu (Bilgi Üniversitesi Tasarım ve Kültür Yönetimi Bölümü Öğretim Üyesi),
Prof. Dr. İsmail Kara (Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyesi),
Komet (Ressam),
Nevzat Sayın (Mimar),
Ömer Faruk Şerifoğlu (İstanbul 2010 AKB Ajansı Geleneksel Sanatlar Yönetmeni) ve
Kahraman Yıldız (Vakıflar İstanbul Bölge Müdürlüğü Mahya Atölyesi Ustası)

Seçici Kurul tarafından belirlenen 5 projenin her birine 5.000 TL para ödülü verilecektir. Başvurular arasından seçilen tasarımlar aynı zamanda bir sergi ve katalog ile kamuoyuna sunulacaktır.

Yarışmaya Katılım Şartları ve Yöntemi

- Yarışma üniversitelerin güzel sanatlar, mimarlık ve mühendislik fakülteleri mezunlarına veya halen bu fakültelere bağlı programlara kayıtlı öğrencilere ve konuyla ilgili kişilere açıktır.

- Yarışmaya bireysel ya da grup olarak katılabilinir.

- Başvuru formları İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı Geleneksel Sanatlar Yönetmenliği’nden şahsi olarak alınmalıdır.

***Yarışma duyurusunu dün isamda gördüm. Çok sevindim. Merakla bekliyorum neler çıkacağını. Ben de mi katılsam? :) Grup kurarsanız ben de aranıza dahil olayım :) Ya da mühendis kardeşlerimden mi istifade etsem? ;) Bir de güzel sanatlardan anlayan biri olsaydı içimizde.. Gerçi uzmanı olmasak da güzele meyyalimiz vallahi kalpten.. :)

"beş taş" yasağı

2010-07-31T11:17:00.000+03:00

Çocuklara resti çektim bugün: "Tamam artık, bitmiştir bu beş taş olayı. Bundan sonra benim öğrencilerim beş taş oynamayacak!"

Hadi teneffüslerde oynuyorsunuz, peki derste arka tarafta yere çömelip halka oluşturmak da nesi?
Sonra bana uzanan kavgalar.. "Hocam, beni oynatmıyor", "öğretmenim kolumu cimcikledi"
Yolunu şaşıran taşlardan birinin sınıfın duvar saatini kırması da cabası.

Yasağı koydum koymasına da alternatif sunsam iyi olacak.

they are coming

2010-07-26T00:20:00.001+03:00

geçenlerde arkadaşlarla heybeliadaya gittik. mübtedi'nin veda gezileri vesilesiyle.

bu ormanlık alanda otururken köpekler sardı birden etrafımızı. adım adım yaklaştılar fotoğrafta görünen arka plandan. beş kocaman köpek! biz de altı kişiyiz. içimizden biri, belki de ben, "onlar beş kişi, biz altı kişi" bile dedi korkudan.

birbirimizi teskin ediyoruz. sakin ol, kıpırdama, telaş yapma vs. diye. bunlar geldiler geldiler, karşımıza oturdular bizi seyretmeye başladılar.

"Selamun ala nûhın fil âlemin" ayetini okuyalım dedi Feyza. sesli sesli okurken bir yandan yavaş hareketlerle yerimizden kalktık. bisikletlere gittik. biz kalkınca onlar da kalktılar.yol verdik, önden gittiler. onlar uzaklaştıktan sonra herkes ne kadar korktuğundan bahsetti..
O gün aramızda Kanadalı bir misafirimiz de vardı. Aramızda konuştuklarımızı arkadaşlar ona gerektiğinde kısa kısa tercüme ediyorlardı. Yerde halka halinde oturuyorduk. (İran asıllı) Kanadalı arkadaşın sırtı köpeklere dönüktü. Durumun vehametini göremiyordu ama hissediyordu muhtemelen bizim yüz ifadelerimizden. Feyza ona kararımızı bildiriyor bu arada: They are coming, we are going".
Korktuk, sonra da güldük korku halindeki ifadelerimize. Korktuklarımızdan emin eyle Ya Rabbi!

ben bilmiyordum, o gün arkadaştan öğrendim. Saffat/79 yukarda bahsettiğim ayet-i kerime. "Bütün alemlerde Nuh'a selam olsun" mealinde. Hz. Nuh'un gemisinde her hayvan türünden birer tane bulunuyormuş ya hani,hayvanlardan korkulduğunda, zarar vermelerinden endişe edildiğinde bu ayetin okunması tavsiye edilirmiş. Hz. Nuh'un hürmetine hayvanlar sakinleşirmiş. O gün yanımızda olmayan başka bir arkadaşa -n.havva'ya- anlattığımda, "evet, biliyorum, ben de hep okurum, çok faydası olduğuna inanıyorum" dedi.

yeni edindiğim bu bilgiyi paylaşayım istedim.

kitabî bir kaynak bulursam onu da bildiririm.

bez sırt çantası

2010-07-25T22:38:00.000+03:00

Mahya kitabını bu bez çantayla almıştım. Zeynep Hoca, sağolsun, benim için de talep etmişti arkadaşlarından. Çok kullandım bu çantayı sonrasında. Kütüphanaye gidip gelirken çok işimi gördü. Bilgisayarımı onda taşıdım. Çok pratik, hafif, rahat. İsmail Hoca da bir sefer gördüğünde, "nerden buldun bunu", diye sordu. "Mahya kitabını bununla aldım", diyince, "oo iyisin, bize vermediler öyle bir şey", demişti :)

bir ara [kim bilir hangi ara] gönlümce bir iki kumaş alıp bu bez çantadan yapmayı deneyeceğim [kısmetse, inşallah].

Kamuoyuna Duyuru

2010-07-24T21:31:00.000+03:00

Yaklaşık bir aydır 657'ye tabiyim. Kocaeli'nin İstanbul'a yakın bir ilçesinde kısaca KKÖ'yüm.

Her gün kursumda yaptığım mesai süresinden birazcık daha az bir süreyi yolda geçiriyorum. Sayın amirim, "vallahi bırakmam, gelip ilçemize yerleşeceksiniz" dese de şimdilik böyle devam ediyorum. Akbillerin süresi uzatılmış çok sevindim ;)

Birinci Kocaeli Seferi

2010-05-19T13:36:00.001+03:00

Müstakbel amirlerimi gidip göreyim dedim dün. Bir keşif ziyareti, gezisi olsun. Şehre acemiliğim geçsin. Ne zamandır aklımın bir köşesinde. Annemler de her telefon görüşmemizde, kızım git bir gör görün, diyorlardı.

İzmit'te indim Adapazarı Ekspresinden. taksiciye sordum müftülüğü. "aa şeyde ya, caddede, ilerde, jandarmanın hizasında, ııı, chp binasının orda ya" dedi. ben aslında yol sormayı sevmem pek. tabelalar ne güne duruyor derim. ankara caddesini buldum mu ileri geri yürür, no:51'i de bulurum elbet derim. hiç bilmediğin bi yerde artistik hareketlere gerek yok deyip, danıştık bu sefer :)

her neyse, müftülük binasına girdim. danışmadaki beyler, kime bakmıştınız, niye gelmiştiniz, dediler. böyleyken böyle dedim. hımm, dedi büyüğü, sizi darıca gebze oralara verirler. ne alakası var, dedi genci, belli olmaz. ben bir gidip görüşsem yine de personel müdürüyle, dedim. tabi tabi, 6. kata çıkın, dediler.

konuştuk sayın müdürümle. "haziranda belgelerinizi teslim edeceksiniz, sonra biz bir gün hepinizi çağıracağız. görev yerlerinizi belirleyeceğiz. 16'sında sisteme girişinizi yapacağız. ondan sonra her an göreve başlayabilirsiniz. bu, 20'si olur, 25'i olur. temmuzun 15'i olur. belli olmaz" dedi. önü ardı belirsiz bir iş yani. enteresan. nerden geldiğimi sordu, istanbul ümraniye, dedim. "her gün gelip gitmeyi düşünüyorum, bu dikkate alınır mı yerleştirmelerde?", diye sordum. bize gelenler hep istanbul'dan, hepsi de gebze istiyor, ama hepinizi de oraya yerleştiremeyiz, bakacağız, ayarlayacağız, dedi. açık olan yerler belli değil mi, diye sordum. daha önce diyanette görev yaptın mı?, diye soruyla mukabele etti. hayır, deyince açıkladı. Kuran Kurslarında belirli bir sınıf sayısı yok. Bu sene bir sınıf varsa, seneye 3 sınıf olabilir. Bu sene 3 sınıf varsa seneye 2 sınıf olabilir. Öğrenci sayısıyla, hoca hanımın iyi çalışmasıyla ilintili, dedi. Gebze'de 22, Derince'de 28 kurs varmış. En fazla bu ilçelerde varmış kurs. Ama şu an buralardan talep yokmuş. Gölcük, Darıca ve Ovacık'tan talep var dedi.
Gölcük uzak, Darıca yakın. Ovacık nerde, bilmiyorum.

Müdürümün, herkesi çağırıp yerleştirmeleri öyle yapacağız demesi hoşuma gitti. Yol durumunu mümkün olduğunca dikkate alacaklarmış gibi hissettim. umarım öyledir. valla bir taraftan bakınca iyiye yoruyorum konuştuklarımızı. bir taraftan bakınca ne kadar muammalı, çok bilinmeyenli iş, diyorum. sanki, gönlünüz olsun diye atadık, atamış gibi yaptık. göreve başlayabilirsiniz de başlamayabilirsiniz de garantisi yok, diyorlar :)
hayr olsun. müdürüm de "hayırlı olsun" dedi ayrılırken. karşılarken de demişti :) inşallah.

müftüye çıkmadım. personel müdürüyle tanıştım şimdilik. iletilmemiş selamım var, dahasını da bulabilirim. lakin bunlara gerek olmadan konuşa konuşa bu iş olursa çok sevineceğim. ilerde bir şey olur, selamlarını ilettiğim ya da aracılıklarına başvurduğum insanlara, "senin aracı olduğun hoca hanımdan memnun kalmadık"vs. derler, kimseyi mahcup etmek istemem. babam da, "kızım kimse üstten, hariçten birinin müdahalesinden hoşlanmaz. bize de geliyorlar bazen öyle. en iyisi gidip tanışmak, konuşmak" demişti.

hayrolsun inşallah.

trenle gidip geldim. gürültülü ama rahat. ayakta kalmazsanız tabi. gidip gelirken kitap okunabilir. hikaye okurum bol bol, diye ümit ettim. dün de uzun bir aradan sonra gazete aldım, hem de iki tane :) onları okudum yolda.

Kocaeli'nde kitap fuarı var bu hafta. Dün uğramak istedim ama kısmet olmadı, vaktim azdı.
Fuarın tanıtımını nasıl yaptıklarını linkteki videodan izleyebilirsiniz. Benim çok hoşuma gitti :)

açık konuşalım

2010-05-03T15:41:00.001+03:00

birden fazla anlamı olan kelimeler vardır hani. cümle içinde kullanılışına göre hangi manada kullanıldığını anlarız. benzer bir durum da aynı isimdeki yakın arkadaşlar noktasında zuhur ediyor. iki kişiden hangisinin kasdedildiğini anlamanız bekleniyor sizden.

örnek vaka 1: ablamın büşra isminde iki yakın arkadaşı var. her ikisiyle de görüşme sıklığı aynı sayılır. her ikisinden de büşra diye bahsediyor. ve ben her seferinde cümle içinde kasdedilen büşra'yı değil de diğer büşra'yı anlıyorum.

örnek vaka 2: meyra'nın kardeşiyle eltisinin ismi aynı. herhangi bi konudan bahsederken "m. de şöyle şöyle yaptı" diyor. "kardeşin m mi?" "yok eltim m."
başka bir zaman, yine m'den bir şeyler rivayet ediyor. "eltin m mi?" "yok ya kardeşim m."

e ne bileyim ben hangisi.

maşukiye'den biz geçtik

2010-05-02T19:30:00.002+03:00

bazı tebessümler çerçevelenmelidir

2010-05-01T00:40:00.000+03:00

bu magnet çerçevelerden alıp arkadaşlara hediye ettim bir kaç sefer. elimde bir tane kalmıştı. meyra hatununki. dün çatkapı yapmaya giderken "unutmadan atayım şunu çantama" dedim. içindeki fotoğraf hoşuma gitmedi. aceleyle kendi fotoğraflarımı, kartlarımı karıştırdım. yıllar önce edindiğim ihh kartları çarptı gözüme. fakültede cami altındaki konferans salonunda bir programları olmuştu. orda dağıtmışlardı.
bu tebessüm çok hoşuma gitti. ne güzel, ne içten bir tebessüm! "tebessüm sadakadır" düsturuna inancımı tazeleyen bir an. bu tebessümü çerçevelemeli, dedim. kestim, koydum çerçevenin içine.

sonra, tebessümün resmin geri kalanıyla birlkte daha da manidar olduğuna kanaat edip kartı da götürdüm yanımda. tebessümü resmin bütününden ayırmadım, ama tebessüme dikkat çekmek için onu çerçeveledim ;)

belediyenin işi ne?

2010-04-29T00:14:00.000+03:00

nisanın 18'inde halamın sponsorluğunda Çanakkale'ye gittik. Şehitlikleri ziyaret ettik. Allah onlardan razı olsun..
gece 12de mecidiyeköyden kalktı otobüsümüz. tekirdağda mola verdiğimizde dinlenme tesislerindeki onlarca aracın istikametinin de çanakkale olduğunu farkettik. büyük bir çoğunluğu da istanbul'daki ilçe belediyelerinin araçlarıydı. otobüslerin önlerine asılan bez levhalarda aracın hangi mahalleden kalktığı yazıyordu.

kardeşimle git gel yürüyoruz tesisin önünde. volta atıyoruz mu demeli ya da. "şu belediyelerin ettiğine bak, propaganda bunlar hep" dedi mfc.

mandalin: ne alakası var? fena mı yani insanları çanakkale'den haberdar etmek, şehitlikleri ziyaret etmelerini sağlamak?
mfc: tamam, bunlar güzel şeyler. birilerinin de bunu yapması lazım. ama belediyenin işi bu değil.
mandalin: nedir belediyenin işi?

mfc: belediyenin işi yerinde hizmet etmektir.
mandalin: bu da "yer"li hizmet işte. kendi "yer"inin insanına hayrı dokunuyor sonuçta.

hasılı kelam, gitmek lazım. dinlemek lazım o günleri. okumak lazım. tefekkür etmek lazım. şükretmek lazım.

yeknesak cümleler

2010-04-20T00:25:00.000+03:00

cuma günü hocanın odasına gitmiştim. bir gün evvel verdiğim metni okumuş. cümlelerin yeknesak, dedi. düşündüm, hak verdim. önceki görüşmemizde önem verdiği konunun bu sefer hiç üzerinde durmayışına şaşırdım. durumu benim arayı açmama, hocanın haliyle mevzudan uzaklaşmasına yordum. tez yazımıyla ilgili teknik meselelerde epeyce azar işittim. arapça terkiplerin yazımında bir yol tutturmalıydım. ya bitişik ya ayrı. ikisi birden olmamalı. sayfa sayılarını yazarken çizgiden sonra boşluk bırakmamalıymışım. halbuki ilk çalışmada tam tersini söylemişti. kontrol ettim. ben ettim, gülendam etmez dedim. onun yazdığı kısımlara baktım. o da boşluk bırakmış o zaman. sistem değişmiş demek(!?) o zamandan bu zamana.

koyverdim gitti. akademik emeklemelerden estetik emeklemelere geçmeye niyetliyim inşallah. çini ya da minyatür. neden olmasın?

haftalık 2

2010-04-19T23:15:00.002+03:00

* çaya inmiştik mübtediyle. dergide okuduğum günlük yazılarını anlatıyordum ona. halam aradı. öğleyin bağlarbaşı kültür merkezinde müftülüğün düzenlediği kutlu doğum programına katılmış. çok güzelmiş. hep Kur'an Kursu hocaları hazırlamışlar, sunmuşlar, vs. annem de Trabzon'da müftülükte düzenlenen benzer bir programa katıldığında aramış, şöyle güzeldi, böyle güzeldi diye anlatmış. "Aman siz sakın şöyle iyi bir şey yapmayın!" diye de laf sokmuştu. Malum, akademik emeklemelerin pek de görünür bir tarafı olmuyor. Benimkiler sahiden emekleme boyutunda olduğu için, hiç belli olmuyor. neyse yön değiştirme kararı aldım zaten. ayrıntılar ilerleyen satırlarda.

bir saat kadar sonra halam tekrar aradı. akşam, aynı yerde bir programı daha varmış üsküdar müftülüğünün. tiyatro olacakmış bu sefer. gel de beraber gidelim, dedi. pek hevesim yoktu ama düşündüm, halam ben bir yere çağıracak olsam onu, ne zaman istersen gelirim, diyor. benim mırın kırın etmem çok yersiz. kaldı ki, kısmet olursa yakında diyanet mensubu olacağım, gidip biraz ısınma turu atayım, dedim :)

Programın sunuculuğunu Şakirin Camii imamı Ramazan Kutlu yaptı. Ben kendisini hafızlar topluluğundan bilir, severim. Üsküdar müftüsünün konuşmasının ardından tiyatroya geçildi. Profesyonel bir ekip değildi. Ama genel olarak güzeldi. Güldürmeyi, düşündürmeyi, hüzünlendirmeyi bildiler. İlk sahne, Bekir'le Cafer'in evi tuttuğu sahne, biraz yavandı. Sıkan tekrarlar vardı. Dakikalar ilerledikçe hem oyuncular ısındı sanki hem biz hikayeye ısındık. Önce Bekir'in sonra Cafer'in rüya gördüğü sahneler, rüyadan uyanışları, Mekke'nin fethi sahnesinde Bilal'in Kâbe'ye çıkıp ezan okuması, veda hutbesini okudukları sahne, vs.

Fatih Sanat Topluluğuna başarılar, yolları açık olsun inşallah..

* perşembe akşam üstü altunizadedeki derse gittim. metne çalışmamıştım. hoca bana okutmasın diye dualar ettim. tehlike geçince rahatladım. kelimelerin anlam kronolojileri üzerinde duruldu. misalen, acep güruh ve ecnebi kelimeleri ne zaman olumsuz anlam ifade etmeye başladılar? acaba "açılım" kelimesi ilerde olumsuz anlam ifade eden bir kelime olur mu? vs.
derste osmanlıca metin okunuyor. eğitim tarihiyle alakalı bir kitap. genel muhtevanın haricinde bazı terkiplerin ve kelimelerin de üzerinde duruluyor. misalen, "muhat-ı ilm-i âlileri", "yüce bilgisinin sınırları içinde" gibi bir anlam ifade ediyor. ismail hoca, bürokraside olayların ilgililerin "bilgisi dahilinde" olmasının önemini vurguladı. kıdemli talebelerden f. de," danışmanların jüri savunmasında öğrencilerinin çalışmaları hakkında kullanması beklenilen ifade", dedi :)

* dersin ardından gülendama geçtik mübtediyle. mecid mecidi gecesi yaptık. "cennetin rengi"ni seyrettik. gönle dokunan hikaye ve harika görüntüler. kör bir küçük çocuk, annesiz. iki kız kardeş ve nine. tekrar evlenmek isteyen baba. oğlunu evliliği için engel olarak gören baba küçük muhammed'i kör bir marangozun yanına veriyor çırak olarak. marangozhanenin arka bahçesi öyle güzeldi ki.. o gelincik tarlaları, merdivenli kapı önü, o taşkın aşkın akarsu..
yüreğimizdeki yükü hafifletmek için bir Bollywood filmine geçtik. Aaja Nachle'nin müzikli sahnelerini seyrettik.leyla ile mecnun müzikalleri pek çok güzeldi. onun ardından tekrar bir mecid mecidi filmine başladık. "söğüt ağacı"na. yarım saat olmamıştı ki, mübtedi beni öngörümde haklı çıkardı, uyuyakaldı. film de yarıda kaldı. sabah çıkarken filmin kalanını paket yaptık, yanımıza aldık. akşam evde ablam ve kardeşimle seyrettik. zeynp nihl bilem ses etmeden seyretti filmi. annesinin dizinde uzanarak. hatta sanata ve sanatçıya annesinden daha çok değer veriyor zannımca :)

haftalık

2010-04-19T15:48:00.000+03:00

yeni haftaya başlamadan geçen haftadan özetler:

* geçen haftadan değil, önceki hafta cuma gününden de bir şeyler zikretmeden geçemeyeceğim. yani nisanın 9'u. sitenin cuma sohbeti ablamdaydı. sabah 9'da telefonlar çalmaya başladı: yardıma ihtiyacın var mı, gelelim mi? yok sağolun, diyor, telefonu kapatıyor. hemen ardından başka bir komşu arıyor. o esnada başka biri kapıyı çalıyor. kız uyandıysa alayım, sen işini rahat yap diyor. Allahım Ya Rabbim, kız uyuyor, ablam da bırakın işini yapsın işte! telefona kapıya bakmaktan iş yapamıyor ki! siz işgüzarlık yapmayın, ablam işini yapar, diye bağırasım geliyor. ben bağıramıyorum onlar da anlamıyor. ben de bu arada bilgisayarda bir iki şey düzeltmeye çalışıyorum. ama gelmiş biri, neresi süpürülecek süpüreyim ben diyince, kalktım ben aldım süpürgeyi. bütün odaları süpürdüm. girdim banyoyu temizledim. lavabo, küvet, fayanslar,vs..her birini ikişer kez ovaladım. üstümü giyindim, eşyalarımı toparladım. bu arada işgüzar komşular "işleri bitirmişler!", kahvaltı keyfi yapıyorlardı.

içimden söylene söylene çıktım evden. Allah razı olsun, komşuluk güzel, yardımlaşmak güzel. tamam da her şeyin bir kararı olsa gerek. bir de eniştemin evde çalıştığı herkesin malumu artık. ama hala, "ay beyin evde mi?" diye soruyorlar.

* bu sinirin üstüne o gün kütüphanede çok güzel bir şey oldu. sanki kütüphanenin içine kuşlar girmiş gibiydi. kuş sesleri kütüphane koridorlarına yayıldı. harikaydı. ne güzeldi.

* çarşamba günü muhsin yine okula gitmemek için direnince ablamın sabrı da tükenmekte olunca, haydi, dedim, önce park gezisi yapalım, sonra bırakırım ben seni okuluna. iki park gezdik. sallandık. kaydık. "uzaktan" köpek fotosu çektik. renkli ağaçlar gördük. sevindik. muhsin'in muhtemel ilkokulunun yanından geçtik. "andımız"ı okuyan öğrencileri seyrettik. "teyze ne söylüyorlar, neden söylüyorlar?" sorularını yanıtladık. nihayetinde işi tatlıya bağladık. küçük bey'i okuluna teslim ettik.

* o gün bir şeyler araştırırken netten, diyanetin dergisinden bir yazıya ulaştım. elle tutulur bir kaynak için kütüphanenin raflarına yöneldim hemen. aradığım sayıyı buldum, ekstradan bir kaç sayısını daha aldım.
işimi halledip diğer sayılara göz attım. din görevlisinin günlüğünden bölümlerini okudum. etkilendim. vazifesini samimiyetle ifa edenlerden olabilirim inşallah.

okuduklarımdan birini nakledeyim:

evinden aceleyle çıkar kız. önce kırtasiyeye gidip, fotokopi çektirecektir. ardından da bir sohbete yetişecektir. giderken yolda tanıdıklar görür. selam vermeden geçmek olmaz, hatır koyarlar, diye düşünür. ama hal hatır faslına geçmeden selamla yetineyim der. az ilerde epeydir görmediği bir hanımı görür. selam verir. başını çevirip yoluna devam edecekken kadın yaklaşır: nerden de çıktın sen şimdi karşıma. niye şimdi gördüm ben seni?!
kız şaşırır, kadın ağlamaya başlar. iki evladı varmış. birini küçük yaşta, çok hastalıklar çektikten sonra kaybetmiş. şimdi tekrar hamileymiş. ama eşine söylememiş. aynı şeyleri tekrar yaşamak istemiyormuş. doktor parasını denkleştirmeye çalışıyormuş birkaç gündür. tam şimdi denkleştirdiği gün kızı görmek onu huzursuz etmiş.

kadının sakinleşmesini beklerken, "Allahım dilimin bağını çöz" diye dua eder kaç kez kız. çok bir şey söylemez, söyleyemez. "Hastalıktan öldü mü, bilirsin ki Allah aldı, sabredersin. Kendi ellerinle yaparsan bunu ya nasıl sabredersin? öylesi daha mı kolay sanki?"..

aylar geçer. kadından haber alamaz. kimseye de soramaz. bir gün kucağında bir bebekle görür. "O mu?" diye sorar. "O.." der kadın. şükürle tebessüm eder kız: "senden gelen selam bir hayat oluyor, doğuyor kucağımıza."

istanbul'un kapı komşusu

2010-04-08T12:22:00.000+03:00

reyhan, çorum türküleri dinlemeye başlamış. ama ben henüz kocaeli türküsü dinlemedim.
atanıverdik. hayırlı olsun. iş başı haziranda. ben ancak hazırlarım zaten kendimi.
inşallah ben vazifemi "iyi" yaparım. muhataplarım da "iyi" insanlar olur inşallah.

milli nizam

2010-03-26T21:02:00.001+02:00

geçen gün bulaşık makinesini boşaltıyorum. çatal kaşıklara sıra gelince ablam:
- istersen onları bırak da ben yerleştireyim. sen çok özensiz yapıyorsun.
[şaşırdım. hem de çok:]
- nasıl yani? ayrı ayrı bölmelere koyuyorum ya işte.
- üst üste nizamî bir şekilde dizmiyorsun. çok gözüme batıyor.

vay beni vaylar beni. bunu da [özensiz!] duyacakmışım demek.
şimdi her fırsatta ablama laf çarpıyorum bu hususta. "özensizim ya ondandır" vs..
laf aramızda, biraz da alınganımdır.

acıbademdeki köşkte çtd dersleri

2010-03-24T00:26:00.003+02:00

günlerden bir gün, reyhan kod adlı şahsın istanbul ziyareti vesilesiyle hulofera kod adlı şahsın evinde
toplanmıştık. çaylar içilirken, mutfaktaki kitaplığa seyirtti gözüm. bir bakındım. gözüme bir cengaver kestirdim. "bu benim olsun. okur getiririm." dedim. kitabın enişte beye ait olduğunu öğrenince, "öylesine dediydim zaten" diye kıvırmaya çalıştım.

hasılı evden çıkarken kitap, "oku, getir, hasar verme, geri teslim edene kadar şehir dışına çıkma" direktifleriyle beraber elimdeydi.

kütüphaneye gidip gelirken otobüste okumaya başladım kitabı. bu arada kitabımız, tanpınar'ın hikayeler'i.
kitap henüz bitmedi. çantalardaki (iki çanta taşıyorum genelde) ağırlığı azaltmak için yaptığım seçmede "evde kalanlar" safında yer aldı kendisi. yanıma almayınca evde de ele pek alamayınca yarım kaldı. ama bitecek tabi. inşallah.

okuduklarımdan etkilendiklerim var lakin. onlardan bahseylemek diler gönlüm:

*yazarların yazar tasvirleri ilgimi çekiyor. kendilerine dair ipuçları verebileceklerini umarak okumak daha da güzel oluyor. yaz yağmuru öyleydi mesela.

*rüyalar adlı hikayeden iyi bir gerilim filmi çıkar diye düşündüm.

*bir gün çağdaş Türk düşüncesi dersi verecek olsam "acıbademdeki köşk"ü okuturdum derse giriş olarak. [ismail hoca da bize bir şiir okutmuştu. sadullah paşa'nın 19. asır şiirini.] Sani Bey var bu hikayede, yeni icatlara yeni keşiflere kendini adamış biri. bisikleti ıslah, tadil ve ikmal ederek at arabasına dönüştürüyor misalen. ev halkının, "madem böyle olacaktı? at arabasının ne kabahati vardı? onu niye sattın ki?" serzenişlerine şöyle cevap veriyor:

"- O ayrı şey... O ayrı şey. Benim yaptığım ayrı. O öteden beri vardı. Ben başka bir şeyi ıslah, tâdil ve ikmal ederek buna vâsıl oldum. Evvela iki tekerlekli bisikleti, dört tekerlekli bir araba haline getirdim. Sonra üstünü örttüm, içinde rahatça oturabilmeyi temin ettim. Şimdi kol ve bacaklarımızı yorgunluktan kurtarmayı düşünüyorum. Atı onun için koyacağım!

- Güzel güzel beyciğim ama.. Arabadan farkı ne? Arabada aynı şey değil mi?

- Aynı şey. Fakat aynı mantıkla, aynı zihniyetle varmadım. Netice bir olsa bile yol ayrı. Esas olan da budur. Sen netice bir diye benim çalışmamı inkar ediyorsun? Beni muvaffak olmamış addediyorsun. Halbuki muvaffak oldum. Dünyaya yeni bir icat hediye ettim. Bisikleti değiştirdim. Tâdil, ıslah, ikmâl ve tanzim ettim..Bana teşekkür edeceğiniz yerde..."

sabah olup uyanınca

2010-03-23T18:46:00.000+02:00

sabah zeynep uyandı. mızıldanarak. ben gittim yanına. perdeyi çektim. pencereyi açtım. odaya gün ışığı dolunca bizimkinin gözleri kamaştı :) gerindi. uyanmaya çalıştı. bir tatlı bir keyifli haller :)

güneş doğduuuu çiçekler açtııı zeynep uyandıı hey zeynep uyandııı

diye şarkılar söyledim. gülücüklerle karşılık verdi :)

aydınlık günlere inşallah ! :)

"Duyduk duymadık" demeyin!

2010-03-21T19:25:00.001+02:00

Cuma günü merasim vardı burda.

Rabbimiz, bu güzel yavruları iyilerden eylesin. İyilerle karşılaştırsın. Anne babalarına da güzel günlerini göstersin hep inşallah.

seve seve beklerim

2010-03-14T20:39:00.002+02:00

3- 4 hafta önceydi. çarşambaydı. öğle vaktiydi. üsküdar'daydım.
çınaraltı'na girdim. bir tabure çektim, oturdum. yusuf bey'i sordum.
"namaza gitti, gelir şimdi" dediler. "peki" dedim, bekledim.

1- 2 hafta önceydi. cumaydı. kırtasiyeye gittim. kapalıydı.
kapıdaki ürünlere bakıyordum. biri geldi:
"arkadaş cumaya gitti."
"tamam, ben beklerim."

not: ablam anlamamış ne demek istediğimi. şaşırdım.
başka anlayamayan varsa diye daha açık söyleyeyim:
namaz kılanı seve seve beklerim.

anneler bazen anlaşılmaz olur

2010-03-12T18:49:00.003+02:00

anne: muhsin, şimdi sana bir şey söyleyeceğim. ama artısı eksisi olmayacak bunun.

muhsin: ... (?!?!)

anne: tamam mı muhsin?

muhsin: ne demek istedin ki anne. ben anlamadım.

cumartesi'den

2010-03-11T00:11:00.006+02:00

Gören demez, bunlar bloglar vesilesiyle tanışmışlar, diye. resmen "gün yapmaya" döndürdüler işi. Bir de bir sürü bir şeyler yapıyorlar ki sormayın. 5 liralık hediye çekilişleri var. Küçük şeyler, büyük mutluluklar, tatlı heyecanlar hesabı.

"Ay ne güzelmiş, nerden aldın kız sen bunu?" demeler.

Bir de denge hesapları var. 5'er lira da hayır parası toplayıp, o günün ev sahibine teslim ediyorlar. O da çevresinde bildiği, tanıdığı, ihtiyacı olan birine ulaştırıyor.

"Kur'an okuyun, çünkü O, kıyamet günü Kur'an ehline şefaatçi olarak gelecektir", düsturunca kıraat vakitleri de var. Dualar var, dünya ve ahiret saadeti için.

Bebeler var, her gün biraz daha büyüyen. Onlara dünya ve ahiret sermayesi kazandırmaya gayret eden anneler var. Bebeleri kazandıkları güzel hasletlerin devamı için teşvik eden, tebrik eden teyzeler var.

Bunca şey arasında yeme içme de var elbette. Şu hurmalı kurabiye, buzdağının görünen kısmı sadece. Hamdolsun verdiğin nimetlere, hamdolsun güzel dostluklara...

bi bistik versem?

2010-03-10T22:28:00.002+02:00

Atıştırmalık bir şey alıyorum bazen yanıma kütüphaneye giderken. bugün bundan alayım dedim. kutudan iki paket çıktı. birini bitirdim, diğerine hiç başlamayayım dedim. kıt kıt derken bir iki üç gidiyor, hiç çaktırmadan. iki paket olması hoşmuş, aldım paylaştım. betül'e kısmetmiş.

ziyaret

2010-03-10T21:36:00.007+02:00

Kapıda öyle güzel karşılandım ki "iyi ki gelmişim" dedim. ZE ile sarıldık, kucaklaştık, öpüştük. Akşamdan beri, "yarın annemin arkadaşı gelecek, adı zeynep erva" diyormuş :)) benim ikinci adımı telaffuzda güçlük çektiği için kendi adıyla özdeşleştirmiş :)

Hamarat anne'ye cumartesinin özetini geçtim öncelikle. Ze ile fotoğraf çektik bir yandan. Sonra anne kız ortak yapımı keke çay eşlik etti. Sonra Etsy'deki dükkanda işlerin nasıl gittiğinden bahsetti sabahnur. Bereketli olsun arkadaşım ;)

Salonda oturduğumuz kadar ZE'nin odasında da vakit geçirdik. Çizimler yaptık. Kitap okuduk. Deney yaptık :)

Geçerken 15 dakika bir uğrayayım sana, demiştim. 2 saat kaldım.

neyse canım, misafir berekettir ;) :))

mevlid kandili vesilesiyle

2010-02-24T23:35:00.006+02:00

yapılacak olan komşu ziyaretlerine hazırlık...

yayında ve yapımda emeği geçenlere teşekkürlerimizle ;)

bu bir ekip çalışmasıdır :)

abim der böyle

2010-02-21T21:18:00.003+02:00

zeynep nihal'le ilgileniyordum. uykusunun geldiğini düşününce ayağımda sallamaya başladım. sağa döndü sola döndü. gözler kapalı. hâlâ dönüyor, bir yandan da mızıldanıyor. şaşırdım. uykusu var ama uyumuyor. daha doğrusu uyuyamıyor besbelli.

mutfakta yemek hazırlığıyla uğraşan anneye seslendim. geldi. aldı kızını. emzirdi. kız uyudu.

hımm, meğersem "acından uyuyamamış" yavrucak.

ilahiyat fakültelerinde inkılap tarihi

2010-02-20T19:37:00.004+02:00

geçen gün otobüste bir amca, "cici kızıma arkadaşlık edeyim" diyerek yanıma oturdu. sonra başladı muhabbet, yani sorgu sual. -çalışıyor musun? -hayır, öğrenciyim.

ilahiyatta olduğumu öğrenince durdu biraz. "size orda tarih, coğrafya veriyorlar mı?" diye sordu. "coğrafya yok ama inkılap tarihi var birinci sınıfta" dedim. yine kısa bir durgunluk, sonra:

-inkılap tarihinde Atatürk'ten bahsetmiyorlar di mi size?

-bahsediyorlar, inkılap tarihinde Atatürk'ten bahsedilmez mi?

-hımm bahsediyorlarsa iyi o zaman.

meşguliyet

2010-02-08T23:04:00.002+02:00

biraz oyalaması için zeynep nihal'i bilgisayar başındaki dayısına verdim.
söylendi dayı bey:
- biz de burda "chat" yapıyoruz ama yani, işimiz var.

panorama 1453'teyiz

2010-02-07T18:36:00.002+02:00

* muhsin'in top seslerinden ve kılıçlardan korktuğunu farkediyorum. dayısı ona, muhsin bak burda neler var, diyor. o, "gördüm ben, gördüm" deyip geri çekiliyor. iş teyzeye düşüyor:

- muhsinciğim, eskiden, ama çoook eskiden istanbul kötü insanların şehriymiş. sonra müslümanlar gelmişler, istanbul'un yönetimini onların elinden almışlar. istanbul, müslümanların ve türklerin şehri olmuş. onlar, istanbul'u güzelleştirmişler.

anlatılanlar üzerine biraz düşünür muhsin:

- hımm.. ama biraz kötü yerleri var hala.

doğru söze ne denir?

* dönüş yolunda, tramvaydayız.

- teşekkür ederim muhsin. bugün hiç beni üzmedin.
- hem size de arkadaş oldum, değil mi teyze?

nhy'nin ardından

2010-02-06T21:03:00.003+02:00

dün üsküdar'da meryem'le ayaküstü konuşuyoruz. cuma saatinin geçmesini bekliyoruz girip bir yere oturmak için. gözümüz bir yandan da camilerde. çıkan var mı diye bakarken:

- aa ismet özel

dedim. selamlaştık, hayır dualaştık. o ve yanındakiler yollarına devam ettiler.
biz de cuma vakti dolmuş demek deyip girdik bir yere oturduk.
konuştuk da konuştuk.

bir üç beş

2010-02-06T20:50:00.003+02:00

büyük teyzem ve kızları ablamdaydılar bugün. ş. abla, aşiyan'ı gördü:

- nedir bu?
- benim yıllığım. ayşe burdayken bakıyordu da ortada kalmış.

n. abla, aldı eline, karıştırdı:

- sizin hocaların isimleri hep tanıdık geliyor bana ya hu.

sonra benim sayfamı okumaya başladı:

- aa nerdeyse her arkadaşın ablandan da bahsetmiş.

portakal cevap verdi:

- sağolsunlar. kardeşim birdi, üç oldu beş oldu.

mandalin güldü:

- kızlara söyliyim de duygulansınlar :p

fakültemizin direği yıkılıyor

2010-02-06T14:13:00.004+02:00

Hafta içi okula uğradım. Cami altındaki fotokopiciden çıktı alacaktım. Baktım, fotokopici amca tükanı genişletmiş. "Hayırlı olsun, büyütmüşsünüz burayı" dedim. Biraz garip baktı bana. Dedim: epeydir gelmemiştim de ben yeni gördüm.

- Sağolun hocam. Bakarsınız bir dahaki geldiğinizde de camiyi yıkılmış bulursunuz.
- Aa o neden?
- Depreme dayanıklı değilmiş. Yıkılıp yeniden yapılması gündemde.
- Hay Allah...

siz ne zaman gördünüz? :)

2010-02-06T14:09:00.001+02:00

- abla, sen bilirsin, e. semti nasıl bir yer?
- ne biliyim, iyi işte, bizim buralar sonradan görmüş, orası önceden görmüş.

bknz: özlü anlatım :)

2010-02-02T22:28:00.010+02:00

Geçen cumartesi 3 kardeş [zrc,mfc,ahc] ve 1 yeğen [muhsin] panorama 1453'ün yolunu tuttuk. Mfc iş çıkışında topkapı metrobüs durağında katıldı bize. Altunizade'den metrobüse muhsin'le binmek ayrı bir tecrübe oldu benim için. Çok kalabalık. O kalabalığın içine çocuğu nasıl sokacağımı bilemedim. Daha tenha bir metrobüs gelir belki diye bekledik biraz ama ahc, "abla binelim artık" dedi. "Ya Allah Bismillah" deyip bittik. Kapı önünde durduk, iyi oldu. Muhsin de camdan dışarıyı, boğazı seyretti.

Topkapıda indikten sonra yürümeye başladık. Şu bina mıdır bu bina mıdır dedik. Sağdaki büyük binadır diye düşündük ama yaklaştıkça baktım soldaki binanın üzerinde yazıyor "panorama 1453" diye. Daha büyük bir yer hayal ettiğim için şaşırdım. Dışarda uzuuunnn bir sıra vardı. Biletleri aldık, içeri girdik. Aşağıda da uzuuunnn bir sıraya girdik. Bu arada görevliler bizi sayıp sayıp durdular. Sayıma tabi tutulduk. 100'erli gruplar halinde alınıyormuş içeri.

İlk intibamı itiraf etmem gerekirse daha şaşaalı bir yer bekliyordum.

Muhsin top seslerinden, kılıçlardan korktu. "Muhsin, bak burda neler var" diyoruz. O geri çekiliyor, "gördüm ben, gördüm" diyor.

...

istanbul, ben geldim. hissetmedin mi?

2010-01-27T20:33:00.002+02:00

biz bugün fethipaşa'daydık ayşe'yle. kumpir yiyorduk. yan masalara kulak kabartıyorduk. ama kabahat bizde değildi. onlar çok sesli konuşuyorlardı. sonracığıma aynı masadaki dört kız tartışmaya başladılar. karasu, -ayşe'nin tabiriyle- "feminizm forever" diyor; tuğçe, "ehli sünnet ve'l cemaat"tan şaşmam" diyordu. uzlaşma sağlanamadı, tuğçe diğer arkadaşıyla masayı hışımla terketti. ayşe bana olayı, "tuğçe konuşma penceresini kapattı" diye nakletti.

doğruluk mu cesaret mi?

2010-01-16T13:54:00.002+02:00

ben lisedeyken düşük not aldığımda söylemezdim bizimkilere. gerekirse iyileri söyler, kötüleri geçiştirirdim. hakeza üniversitede de öyleydi. "idare ediyoruz, fena değil notlarım" diye yuvarlak cevaplar verirdim.

ayşe ise, her notunu söylemekten hiç gocunmuyor. lise 1'de şimdi. matematikte, geometride, ingilizcede zorlanıyor, düşük aldığı oluyor bazen. okuldan geldiğinde eve girer girmez, o gün açıklanan not varsa söylüyor hemen. babamın annemin, "kızım biraz daha çalışsaydın yapardın" türünden serzenişlerine, "lisedeyiz baba ya, lisede olur o kadar" diyor :)

bir de deli, sınavda kopya çektiyse bunu da söylemekten çekinmiyor. kopya dediysem, sınav öncesi kopya için özel bir hazırlık yapmıyor tabi. sınav esnasındaki arkadaşlararası yardımlaşmalardan bahsediyor ;) benim de yaptığım oldu vaktiyle. ama ben çok utanırdım anne babama bunu söylemeye.

okulda dönemin son sınavlarını ortak oluyorlar. aynı saatte bütün 9.uncu sınıflar edebiyat imtihanı oluyor misal. bir sınavda gözetmen öğretmen uyumuş, sınıf da biraz yardımlaşmış. bu olay başka sınıfta oluyor. o sınıfın sınav kağıtlarını ayşelerin sınıfında okuyor hoca. öğrenciler sonraki derste olacakları sınava çalışırken hoca da kağıtları okuyor. notlar epey yüksek. sınıfın yarısı 100 alıyor, diğer yarısı 90 üstü. hoca, "bak, çalışmışlar görüyor musun?" diyor. ayşe ön sırada oturduğu için hocayla konuşuyorlar bir yandan. "hocam, o sınıfa xy hoca mı girmişti sınavda?" diye soruyor. "Evet", diyor. "O zaman normal, yüksek almaları, hoca uyumuş sınavda" diyor :))

"Öyle mi dersin? xy bey demişti zaten, sınava girerken uyuyacağım diye ama şaka ediyor sanmıştım. gerçi o sınıf öyle kopya çekecek bir sınıf değil" demiş.

"Hocam, peki ben kopya çekecek bir öğrenciye benziyor muyum?" diye sormuş bizimki.

Hocanın cevabı net: "Yok, hayır."

"O zaman öğrencilerinizi çok iyi tanıyamıyorsunuz hocam" :))

Doğruluk mu cesaret mi, ne bu? :)

g ö z l e r

2010-01-15T20:48:00.004+02:00

Bugün Duhan Suresi'nden devam ediyorduk. Muttakilerin [Allah'a karşi sorumluluğunun bilincinde olanların] niteliklerinden bahseden ayetlerdeydik:

"Muttakîler ise hakikaten güvenilir bir makamdadırlar. Bahçelerde ve pınar başlarındadırlar. İnce ipekten ve parlak atlastan giyerek karşilıklı otururlar. İşte böyle. Bunun yanısıra biz onları, iri gözlü hurilerle evlendiririz." Duhan (44) / 51- 54. [TDV Meali]

Kur'an ı Kerim ayetlerinin bir özel manaları bir de genel manaları vardır. Özel manalara "ayetin sebeb i nüzulu [iniş sebebi]" diyoruz. Genel mana ise, insanlığa gönderilen son Hak Kitap olması hasebiyle bütün insanlığı alakadar eden genel kaidelerdir. Yani, Hazreti Peygamber'e hitap ediyor gibi görünen ayetler bize de hitap etmektedir.

Cennet, bilmediğimiz bir yer. Yaratıcımız bize anlatıyor. Biz kendi muhayyalemizde tasvire çalisiyoruz. Cennet tasvirlerinde ırmak ve pınarlardan çokca bahsedilmesini Kur'an'ın indiği toplumun sıcak bir iklimde yaşiyor olması şeklinde yorumluyor bazı alimler. Yani, şayet Kur'an daha soğuk bir iklimde yaşayan başka bir topluma inseydi cennet belki de daha farklı tasvir edilecekti. Muhakkak en doğrusunu Allah bilir.

Yukardaki mealden anladığım, iri gözlerin, güzelliğin şiarından kabul edildiği..
Gözler iri olsun ya da olmasın her halukarda ademoğlunun en etkili, en manidar uzvu. "Bir gözleri ahuya zebun etti felek", "sen sus da gözlerin konuşsun", "bir bakış bir aşığa neler neler anlatır" vs. diye boş yere denmemiş olsa gerek.

Bugün bu anlatımların [bence] en özlü ifadesini duydum: Kaşla göz, gerisi söz.

Gözler bu kadar etkili. O kadar da tehlikeli.

ne olacak bu işin sonu?

2010-01-07T20:47:00.004+02:00

babam bana, "hoca hanım" diye hitap eder bazen. peşinden de hemen ekler: " gerçi sana hoca hanım demek de caizse tabii".

annem de "kaç aydır şurdasın kimse bir faydanı görmedi" deyip durur. istiyorlar ki kızları her bir yere yetişsin, irşad vazifesinde bulunsun. ilminin hakkını versin, vs. bir nevi sosyal sorumluluk projesi. he öyle ama, her yiğidin yoğurt yiyişi ayrı, n'apalım.

haftanın iki günü, birkaç komşu geliyor. biraz kıraat biraz tefsir. geçen salı, duha suresindeydik. elmalılı h.y.'dan ve m.islamoğlu'ndan istifade ederek hazırlandım.

elmalılı merhum, 4. ayetin üzerinde çok duruyor. sonraki ayetlerin açıklamasında da hep o ayete atıf yapıyor: وللاخرة خير لك من الأولئ

ve herhalde sonu senin için önünden daha hayırlıdır.

inşallah.. inşallah her işimizin sonu başından daha hayırlıdır.

komşu komşunun duasına muhtaç

2010-01-07T20:06:00.006+02:00

bugün camdaydım.
anneme, "mandalin, camlarımızı çalmışlar!" dedirtebilmek için uğraşıyordum.

uzaklardan bir ses duydum. sağa sola bakındım. karşı çatıdaki komşumuzmuş meğer. "kolay gelsin komşum" dedi.

cam silerken inip de gidip de makineyi almaya üşenmedim mi? yok, üşenmedim. cam silmeye daha çok üşeniyordum çünkü.

271984

2009-12-27T20:30:00.008+02:00

bir gün isam'da giriş katta sol taraftaki masalarda çalışırken bir sümbül konuverdi
dergilerimin üstüne. mübtedi, bana ve bir kaç arkadaşa daha, hoş kokulu bir sürpriz yaptı. "nerden kopardın kız bunları?" diye takıldık. "hayret bir şey, size de yaranılmıyor. para verip aldım ya hu" dedirttik :) sümbülün fotoğrafını çekmek için yanına başka bir obje ararken 17 . yaş günümde halamın başka bir sürü şeyle birlikte hediye ettiği küçük hatıra defteri çarptı gözüme.

deftere sadece bir kere ve uzunca yazdım. onu da işte 17. yaşgünümün ertesi yazmışım. lise ikideymişim. ve ne güzel bir doğum günü geçirmişim. pasta yapıp okula götürmüşüm. milli güvenlik dersimiz varmış o gün. gelmemiş paşa. "paşa kimdi ki" diye düşündüm ilk. mg dersi için gelen askerden "paşa" diye bahsediyormuşuz. malum sıkıntılı oluyordu mg dersleri, "paşa derse gelmeyerek bana en büyük hediyeyi verdi" demişim. sonra kızlar hediyelerini vermişler. bir sürü kitap almışlar bana. yusuf ile züleyha, yeşil yol, reis bey ve şeker portakalı o zaman girmişler kitaplığıma. mübtedi de ahşap bir tablo almıştı. üzerinde yeşillikler içinde 2-3 katlı kabartma bir ev vardı. üniversiteyi hep beraber istanbulda okuyacağımızı hayal edip herkes odasını seçmişti.

lisans döneminde istanbul'da liseden arkadaşım yoktu hiç. yüksek lisansta geldi mübtedi. aynı evde kalma hayalimiz de benim onun kaldığı eve bir iki kere misafir olmamla kısmen de olsa gerçekleşti. ilk scrabble deneyimim bu evde oldu. oyuna alışmak ve ısınmakla geçen süre içinde çoktan geri saflarda kalmıştım puanlamada. ama keyifliydi. sözlükleri el altında tutarak oynamıştık.
...

bugün mübtedinin doğum günü. aramızda tam iki ay var. e doğrusu, doğum gününü kolay hatırlıyor olmamın sebeplerinden biri de bu ;) doğum tarihlerimizin sayıları aynı, ayları farklı bi.

14 senelik bir arkadaşlık bizimkisi. bir sürü ortak paylaşım, bir sürü hatıra demek bu.
şimdi dikkatimi çekti. facebook'ta en çok ortak arkadaşım kendisiyle görülüyor :)
...

mübtedim..
Allah huzurlu ve başarılı bir ömür nasip etsin.
ömrümüzün kalanında da ötesinde de birbirimize yoldaş olmayı nasip etsin.

modaya dair

2009-12-23T18:23:00.004+02:00

O, modanın halikıdır. Rolü her an başkalarının taklit edecekleri yeni modayı ortaya atmak ve bu suretle, güzidelerin güzidesi olduğunu isbat etmektir. Lakin bu rolün iyi yapılması için bir şart vardır: Modayı her dakika tazelemek. Filvaki moda halikının ortaya attığı yaşamak, giyinmek, hatta düşünmek tarzı, kalabalık bir sürü tarafından tekrarlandı mı, güzide mebdi', kendini bu cemaatten temyiz için yeni bir şekil icadına mecburdur. Onun da benimsenilmesi, bir üçüncü tarzın oluşturulmasına lüzum gösterecektir.

Hülasa, moda merakı, güzidelerden sayılmak arzusuna bağlıdır. "Güzidelik" ise, şimdiki insanların çoguna göre, "boş vakit geçirebilenler"den olmaktır. İtiraf edelim ki beşeriyetin şimdiki hayatı, bize ümit veren bir çok manzaralar arasında gülünç ve feci safhalar da ihtiva ediyor.

Mehmet İzzet- Hayat Mecmuası - Kasım 1927

yemek sayısı zaman ilişkisi

2009-12-17T22:00:00.006+02:00

kurban bayramında abim buralardaydı. 10 günlüğüne de olsa kalktı geldi sağolsun. hocası sağolsun.

geliş gidişlerde birer akşam ablamdaydı. muhsin'le muhabbet etmişler ilk akşam:

dayı: okul nasıldı bugün muhsin?
muhsin: bugün sadece iki yemek yiyebildim okulda.

abim diline doladı bu cevabı, pelesenk etti. "çocuk, ne kadar yediğini sayıyor" bilmem ne dedi durdu. anlattı, güldü. güldü, anlattı. ara ara bize sordu:

"sen bugün kaç yemek yiyebildin?" :P

halbukim işin aslı öyle değil. yani muhsin'in yemeğe düşkünlüğü değil söz konusu olan. okuldaki yemek sayısı, onun zaman kavramını şekillendiriyor. sabahları okula, "oğlum, bak kahvaltıyı kaçıracaksın" diyerek yollanıyor. 2 yemek yiyebilmiş olması da okula geç gittiğini gösteriyor yani.

dönüşte ablama uğradığında bu sefer soruyu muhsin'in dilinden sormuş abim:

- muhsin, bugün kaç yemek yiyebildin okulda? :D
- [cevap, benim tezimi destekliyor:] bugün her şeyi vaktinde yapabildim.

see you in heaven!

2009-12-14T22:21:00.005+02:00

* muhsin'in zihninde ölüme dair soru işaretleri oluşmuş. babasına sormuş. ölenlere ne oluyor, nereye gidiyorlar, vs.. anlatmış eniştem:
"Dünyada güzel işler yapanlar, iyi insan olanlar öldüklerinde cennete giderler. Orası Allah'ın güzel kulları için özel olarak hazırladığı çok güzel bir yer. Orada istediğimiz her şey olacak. İnşallah sevdiklerimiz de olacak."

muhsin'in can alıcı sorusu tam bu noktada gelir:

- baba, cennette süeda da olacak mı?

süeda, komşu kızı. muhsin'in en iyi arkadaşı :)

* geçen gün annem beni odasına çağırdı. küçük bir defter verdi elime, oku bakalım, dedi. babaannesinin vefatının ardından yazdıklarını okuttu. köydeki çocukluk anılarını anlatmış. inekleri otlatmaya götürüşünü, gidiş gelişlerde nelerle karşılaştıklarını, nenesinin onu nasıl karşıladığını anlatmış. annemin dokunaklı bir anlatımı, içli bir üslubu vardır. kara kız'dan bahsetti.

kışın trabzon'a dönüyor annemler, babaanne köyde kalıyor inekler olduğu için. bir kış günü, okuldan eve geldiğinde babaannesini görünce şaşırıyor annem:

- nene, sen burda mısın? nasıl geldin? inekleri kime bıraktın?
- sattım kızım inekleri, bakamıyorum artık n'apayım..
- kara kızı da mı sattın?

gözleri dolarak anlattı annem, sonra ekledi:

isterim ki, karakızı da göreyim cennette.

alevler içinde!

2009-12-07T23:29:00.004+02:00

* 5 mayıs akşamı bindiğim otobüs ümraniye'de molotof saldırısına uğramıştı. çok büyük bir korkuydu. çok büyük bir şaşkınlıktı. şükürler olsun, ben o gün eve sağ salim dönebildim. ama günlerce etkisi geçmedi. hala da geçmiş değil. gündüz dahi olsa otobüse binmekten ürker, herkesten korkar oldum.

* imf toplantısının istanbul'da yapıldığı günlerde de bir sürü gösteriler oldu. dükkanlar yakıldı, camlar kırıldı, taşlar fırlatıldı. E, ne halloldu? Neyi başardı bu insanlar? Yakıp yıkmakla tatmin olabildiler mi? Gaza gelen gençlik nereye gidiyor? Neden biraz durup düşünmüyor, bir problem görüyorsa neden çözümü için uğraşmıyor da serseri bir mayın olup etrafa saçılıyor?

* bu akşam haberlerde, tokat'ta hain pusuda şehit düşen askerlerimiz vardı.
bu akşam haberlerde, molotof saldırısı sonucu yaralanan, yanan serap'ın vefat haberi vardı.
hainlik! zalimlik! katillik!

insan, aklını ve vicdanını söküp attı mı onu kim durdurabilir?!

sonunu anlatsam mı anlatmasam mı?

2009-11-23T00:09:00.007+02:00

mfc'den epey film almıştım. izliyorum birer birer. bazen ikişer. tekrar izlemeye değmez dediklerimi büyük bir zevkle siliyorum, bilgisayarda yer açılıyor diye.
Benjamin'in Button'u merak ediyordum. Epey tantanası oldu ne de olsa. mfc, "amaan abla, hiç değmez inan" demişti. "Sen millete muhalefet olsun diye öyle diyorsundur" deyince, "yok ya, bir kere filmde konu diye bir şey yok" dediydi.

Bu çocugun fikirlerine daha çok kulak vereceğim bundan böyle. Çünkü aynı şeyi düşündüm film bittiğinde. Filmin sonu başindan belli işte. Yaşlı doğuyor, bebek ölüyor.
Aklımda kalan sahne ve düşündürttüğü şu oldu: Kadın hastanede ölüm döşeğinde, kızı yanıbaşinda. Kızına bir günlük veriyor. Bu günlüğü sesli bir şekilde annesine okuyor kız. Sonra iç hesaplaşmalar vs. Dedim biz Kuran okuruz böyle durumlarda, demek bunlar da günlük okuyor.

A walk to remember, bir aşk hikayesi. Rahip kızı mazbut, kitap kurdu, hanım hanım bir kızla serseri bir çocugun hikayesi. serseri çocuk efendileşiyor bu arada tabi. aşk olgunlaştırıyor kendisini. filmin başları güzel değil, çilgin liseliler işte. kızımız gökyüzüne meraklı. Teleskopla semayı seyretmeyi çok seviyor. Bir gün oğlan kıza bir sürpriz yapıyor. Bir yıldıza kızın adını veriyor, bunu da tescilliyor ilgili dernekte. Kıza o belgeyi gösteriyor, sonra teleskopla o yıldızı buluyorlar falan. "Aman da ne güzel", dedim. Sonra aklıma geldi. Benim adım zaten bir yıldız adı. kimsenin jest yapmasına gerek yok, evelAllah.

Burn after reading, "amaan yapmayın Allah aşkına, bu kadar da olmaz" dedirten peşpeşe aksiliklerin yaşandığı bir film. Brad Pitt'in hali çok komik, keyifli. Klasik rollerinden farklı. Ama yazık oluyor sonunda ona.

Bank job, bir banka soygunu hikayesi. "Abla sana gelmez bu film" demişti mfc. Kurgu falan güzel filmde. Ama çok uygunsuz sahne var. Atlaya atlaya gittim mecbur. soygun sahneleri güzeldi. plan içinde planların olduğu, hesapların çatıstığı bir hikaye.

şimdiye kadar bahsettiklerim izlendikten sonra silinenlerdendi. gelelim silinmeyen iki taneye. bu ikisi adam akıllı bir konusu olan filmlerdi.

runaway jury, kocası öldürülen bir kadının silah şirketine açtığı tazminat davası sürecinde yaşananları konu ediniyor. jürinin etrafında dönen dolaplar çok enteresan. anladığım kadarıyla mahkeme halktan jüri için 20 isim belirliyor diyelim. davalı taraf da davacı taraf da bu 20 kişi hakkında araştırma yapıyorlar, haklarında her türlü bilgiyi topluyorlar. mahkemenin önerdigi jüriler hakkında iki taraf da fikrini bildiriyor. "kabul ediyoruz, bizim için uygundur ya da değildir" gibi. Zaafları olan, dize getirebilecekleri, etki altına alabilecekleri kişileri kabul ediyorlar. Herkesin bir planı var. Bu arada jüri içinden birinin de planı var. O da jüriyi kendi kontrolüne almaya çalisiyor. Bir kızıştırmacadır gidiyor. Oyunculuklar güzel.

Traitor, intihar saldırılarını konu ediniyor. Objektif denilebilecek bir bakış açısı vardı. Tekrar izlemem lazım bu yargımı kuvvetlendirmem ya da değiştirmem için. Gerçi düşündüm de şimdiden değiştirsem iyi olacak. Hedef gösteren değil de ara bulmaya ya da anlamaya çalisan bir filmdi denilebilir. Saldırıları organize eden kişinin Kur'an'dan ve hadislerden yaptığı alıntılara, takiyye anlayışına vs. dikkat etmek gerek. Final mesajı güzeldi. Kurgu güzeldi.

yorum farkı: musikinin sözü mü şifa sazı mı?

2009-11-19T23:38:00.003+02:00

*Annem, "neydi o geçen gelen cdler, getir biz de bakalım" dedi. gittim getirdim, "musikî-i şifa" ve "Ankara vakıf eserleri müzesi tanıtım filmi" cdlerini. Önce tanıtım filmine baktık, sonra da şifa müziklerine kulak verdik. "Hımm bunlarda söz yok hiç, öyle mi?" dedi babam.

*Orhan Hakalmaz'ın tvde bir söyleşisine denk gelmiştim evvelde. Müziğin şifa oluşundan bahsediyorlardı. Sunucu teyit ettirmek istedi bu görüşünü. "Öyle ama, işin içine söz girdi mi durum biraz karışıyor" dedi Hakalmaz..

*Bir grup da var ki dini hassasiyetleri sebebiyle musikinin sazına karşı temkinli ve çekimserler. Saz aletlerini dinlememeye özen gösteriyorlar. İlahileri söylerken dahi olsun müzik aletlerine başvurmuyorlar. Sözle yetiniyorlar.
Yazın katıldığım kurstaki arkadaşlardan birine "uyan ey gözlerim"i dinletmek istedim. İlahinin başında bir dakika kadar müzik var sadece. O kısmı dinlerken sıkıldığını farkettim. Ben "ne güzelmiş" demesini beklerken.. Sonradan idrak ettim durumu.

*mandalin der ki, hem saz güzel olsun hem söz güzel olsun. hele bakın, ne güzel oluyor o zaman.
*mezkur cd'ler için sanat danışmanımıza teşekkürümüzü yinelemekten memnuniyet duyarız.

bulmaca buldurmaca

2009-11-19T22:34:00.005+02:00

*Yazın köyde, akşamları veya iş güçten fırsat bulduğumuz zamanlarda gazetelerin bulmacalarını çözmeyi pek seviyoruz. Normalde yüz vermediğimiz kareler, köydeyken eğlenceli hale bürünüyorlar. Bir de işin şu yönü var ki, takıldığımız sorularda danışabileceğimiz pek çok kişi oluyor orda. Çarşıya inenlerden ilk istediğimiz gazete ve dergi oluyor. Zihni canlı tutmak için bulmaca çözmenin tavsiye edildiğini duymuştum da pek önemsememiştim. Lakin sahiden de, ölü bilgilerinizi canlandırmayı başarıyor. tabi şöyle de bir şey var, her bilginin canlanmasına gerek yok :)

*Bulmacalarla faydalı bilgi birleştirildi mi pek güzel oluyor. Mustafa Baydemir'in kitapları çocuklar için gayet güzel. Ben yaz kursunda çok istifade ettim soldaki kitaptan.

çenemi kaparım, vazifemi yaparım

2009-11-17T00:42:00.002+02:00

* anne mutfaktaki mandaline seslenir:

- geç saate bırakıyorsun işleri. oyalanıp duruyorsun sonra da.
- bu akşamki planım içinde lahana yıkamak yoktu anne. [tehlikeli hareketler bunlar. anneye laf çarpma girişimi.]
- senin planında olması gerekmez. ben ne dersem o olur.
[başlığı tekrar oku sevgili okuyucu]

* lahanalar yıkandı, haşlandı. biraz bulaşık vardı, onlar yıkandı. bir de mandalinalı kurabiye yapıldı.

* mutfakta iş yaparken, arada ellerimi yıkayıp önlüğüme silmekten hoşlandığımı farkettim. garip bir havası varmış gibi geldi. böyle bir sahne bir yerden zihnimde yer etmiş olmalı. büyük aşçılar öyle mi yapıyor ki acaba?

köyümüz şelalemiz

2009-11-16T18:38:00.009+02:00

Sizin köyünüzde şelale var mı? Bizim var!

Bir dayı kızı, bir teyze kızı, bir mandalin ve bir de mfc. Komşu evlerin önünden, fındıklıklardan ve çay bahçelerinden geçerek şelaleye doğru ilerliyorlar. Birazdan taşlarda seke seke su içinde ilerleyecekler..

ayakkabılar ve çoraplar çıkarılıyor. serin taşların üzerinde yürürken, kızlar pür neşe oluyor. mfc ise "cool" takılıyor. Efendi çocuk n'apsın. Ablasının gönlünü hoş etmek için eşlik etti zaten onlara ;)

Suyun içinde ilermeye çalışırken etekler ıslanıyor, ağırlaşıyor. Ama vazgeçilmiyor. İki basamaklı mini şelaleye doğru azimle gidiliyor..

Sular vura vura kayaları katmanlaştırmışlar. Şarıl şarıl akıp gidiyor sular. Biraz aşağıda değirmen varmış. Eskidenmiş tabi onun kıymeti.

Bir üst kulvara geçiyoruz. Yosunlaşmış kayaların üzerinde yürümeye çalışarak -kayma ihtimalim olan durumlarda, "mfc mfc seni boşuna getirmedik, yanımdan ayrılma, tut beni" diyerek- yukarıya doğru çıkıyoruz, ilk fotoğrafta görülen şelalenin asıl kısmının altına geliyoruz. Yüzümüzü yukarıya dönüyoruz. O güzel serin damlalar yanaklarımıza değiyor.. Hatıra fotoları çekiliyoruz.

Mfc, "Abla, var mısın, burayı turizme açalım?" diyor. Sonra yine kendi devam ediyor: Boşver, doğal haliyle kalsın.

Dönüş yolu.. Penceresinden "Kimlerdensiniz?" diye seslenen teyzeye "müfettişin torunlarıyız" diyoruz..

narı kaşıklamalı

2009-11-14T18:09:00.004+02:00

babamın elinde nar görünce dün:

- baba, etrafa çok sıçratıyorsun narı. [geçen sabah mutfağa girdiğimde tezgahta duvarlarda bir sürü kırmızı lekeler vardı :)]

- ama nar da sıçrıyor yani ben ne yapayım? :)

- ver de ben ayıklayayım, kasede getireyim.

5 minutes later

- güzel oluyormuş böyle, eline sağlık.

- afiyet olsun. biz muhsin'le çok yapardık böyle.

...

meyveleri paylaşamazdık beyefendiyle. e tabi, teyze olarak hakkımdan feragat eder, cömert davranırdım :)

...

fotoğraf arşivden. mübtedi hatırlar ;)

ağız tadında ikinci yıl

2009-11-14T17:02:00.003+02:00

iki yıl önce bugün için şöyle bir yazı yazmışım. "devam edecek" demişim. ama etmemişim. şimdi devam edeyim kaldığım yerden :)

resmi nikahtan sonra ben ve huloferin kardeşleri evlerinin yolunu tuttuk. ekibin geri kalanı dini nikahın da kıyılması için başka bir yere gittiler. biz de merakla evde dönüşlerini bekledik. bir ara ben dayanamayıp "hulofer, kıydılar mı sana? :)" diye mesaj attım. "kıydılar bana mandalin" diye cevap geldi :P

ben eve dönecektim akşam, ama hulofer "bir yere kaybolmasın" demiş.
akşam, iki aile -aslında teoride 3, pratikte 2 aile- yemeğe gideceklerdi. ben de aileye dahil oldum. giderken yeni çiftin arabasındaydık kardeşlerle beraber. küçük bir tören oldu araba içinde. alyanslar sağ elden sol ele aktarıldı :)
...

huloferim, belki ilerde ben de hatice gibi sana etamin işinden kırlentler yapar hediye ederim. ama önce yıllardır kendim için yaptığım sehpa örtüsünü bitirmem gerek ;)

huloferin şahsında tüm evli hanımlar ve beyler,
bekarlık sultanlık ama madem evlendiniz eşlerinizin kıymetini bilin ;)
ağzınızın tadı bozulmasın. bir atasözünde denilir ki: evdeki huzur, mutluluk budur.
:)

iki cihan mutluluğu inşallah...

yüksek yerlerde açan çiçekler

2009-11-14T16:43:00.005+02:00

evvel yükseklerden uçtu

düze indi şimdi gönlüm..

manzarası çok güzel olmalı.

zrc'ye ait özel mülkiyet

2009-11-12T23:41:00.004+02:00

doğum günümün ertesiydi . mübtedi ile çardak pide'de buluştuk. peynirliyi yemek için kolları sıvamıştım ki, "dur elini bulaştırmadan hediyeni vereyim" dedi. paketin içinden bir kumbara, onun içinden de bir kupa çikti. ikisini takım yapmışlar. aynı desenler var üzerlerinde. "kahvemi içer, paramı sayarım" düşüncesi herhalde. ya da şöyle bir düşünce de olabilir. ben marketten kahve alırken 100 grlık pakete 6-7 lira vermek gözüme çok gelir. halbuki dışarda bir yerde içecek olsam tek seferde 5 lira vereceğim, deyip gönlümü mutmain eylerim. evet evet asıl mesaj şu olmalı: kahveni evinde iç, artan parayı kumbaraya at :)

çok sevdim hediyelerimi. ha bir de ısparta'dan gelen gül lokumu vardı hediyeler arasında. o paket de yanımda duruyor. çalisirken arada atıyorum ağzıma.

hediyeleri sevip okşadıktan sonra tekrar paketlerine koydum. peynirliyle hemhal oldum. muhsin de yanımdaydı o gün. o da biraz yedi. sonra kürdanlarla oynadı. ablam almaya geldi onu. "yok, ben kürdanlarımı bırakmam" dedi. :) kürdanları da verip yolladık onu.

biz muhabbete devam ettik. ben içimi döktüm. mübtedi döktüklerimi topladı.

fethipaşa'nın yeri ayrı

2009-11-12T20:40:00.008+02:00

Bazen el'an istanbuldaymışız gibi mesajlaşıyoruz nhy ile. "hadi hazırlan üsküdar'da buluşalım, ordan ya fethipaşa'ya ya da ortaköy'e geçeriz" dedim bugün. "fethipaşa'dan sıkıldım, ortaköy'e gidelim" dedi nhy de.

bugün gidemedik oralara tabi. lakin eski fotoğraflar arasında gezindim ben özlemimi gidereyim diye. 3 nisan 2009'dan kareler var şimdi ekranınızda.

o gün yol arkadaşım pınar'dı. ben ona kısaca "yaşam pınarım" diyorum. gözlüğe yansıyanlar makinemin gözünden kaçmadı..

O sıralarda elimde olan kitap. İsmail Hocanın kaleminden babası Kutuz Hoca. Açık havada kitap okumayı ve dahi ders çalışmayı sevenlerdenim.

Gözlükteki yansımamızda içtiğimiz keyif çayları görülüyor. pınar, fakültede benden bir üst dönemdeydi. tanışıklığımız onun da öncesine dayanıyor. trabzon'da aynı desrhanedeydik. fakültede ilk zamanlarımda bana çok yardımcı olmuştur, sağolsun. insan nereye düştüğünü bilemiyor ilk zamanlarında. en küçük bir yardım ve rehberlik, çölde su gibi geliyor.

fethipaşa'dan dönüş yolunda bir kare. bu kayıklara binenler korkmuyorlar mı acep, çok sarsılıyor bunlar?

bir savunmanın anatomisi

2009-11-12T14:23:00.004+02:00

Geçen cuma abim, "Notice of Dissertation Defense for O.C." başlıklı bir e-posta gönderdi. Sonrasında aramızda şu yazışmalar geçti:

mandalin:

Abicim aynı saatte başka bir programım var. yoksa katılmayı çok arzu ederdim :p
Bu tez savunması gibi bir şey mi olacak? Allah muvaffak etsin. Başarı seninle olsun :)

abi:

Bakalim o programlarindan firsat bulup da tezini bitirebilecek misin mandalincim :)

Şaka yaparken bir dusuneceksin bu isin ucu sonunda gelip bana dokunur mu mi diye :)
Evet, son savunmam olacak, nasipse...

mandalin:

Her lafımı da tartıya koyamam ki abicim.
Nasıl olsa ben ne desem sen yine istediğin yöne çekeceksin, istediğin anlamı çıkaracaksın :)

abi:

Mandalin, sen sanki abiye kotu bir sey dedin galiba, oyle mi?

mandalin:

Estağfirullah. Ne haddime :)
-------

Pazartesi akşam, amerika'dan güzel haberi aldık. Tez başarılı bulunmuş.
Abimin savunmadan sonraki e-postasının ilk cümlesi:
Açılın açılın ben doktorum :D
--------

Abim, kısa bir video yolladı. Sunumu öncesinde arkadaşı çekmiş. Abim bilgisayar başında hazırlıklarını tamamlarken arkadaşları ona destek mesajları veriyorlar:
congratulations in advance, you will do it! :)

5'e doğru

2009-11-12T13:58:00.002+02:00

mandalin neredeyse 5 yaşını dolduracak. 5. yılda bir güzellik yapayım istiyor. acep ne yapsa?

ayşe anadolu'da

2009-11-11T16:41:00.002+02:00

Bütün illerin yerlerini iyice belletmek isteyen coğrafya öğretmenleri ayşelere küşük bir sınav yaptı.

Şehir isimlerinin yer almadığı boş bir Türkiye haritasını 5 dakika içinde doldurmalarını istedi. Başarı oranı yüksekmiş söylediğine göre. Ayşe bu sınava "hikayeli ezber" ya da "kurgusal ezber" vs. diyebileceğimiz bir yöntemle çalıştı.

Nhy de böyle çalışırdı. Bu sebepledir ki, Arapça kelime hafızası benden daha geniştir sanırım. Ben en fazla kelimelerin içindeki benzer harflerden, ses benzerliklerinden falan bir bağ kurardım. Bu kadar detaylı kurguyu ben beceremem pek :)

Ayşenin çalışma stilinden iki örnek kurgu hikaye:

karsta ığ[dır]layıp duruyorsun çünkü senin ağrıların var. bunun bir nedeni de van kedileri tabi ki. çünkü onlar senin hak[kari]kını yiyorlar. gözüne gözüne bakıp şır[nak]lıyorlar. seni burdan si[irt]lip süpürmek istiyorlar. bit[lis]lerini üzerine döküyorlar. sonra da "yok öyle mi olmuş. hiç haberimiz yok, gerçekten biz yapmadık" diye suyun üstüne çikmaya çalisiyorlar. sen de kediyle kedi olunmaz diyerek onları affediyorsun fakat bat[man]mışsın bir kere. bin[göl]bir türlü derde girmişsin.

...

sivas büyükşehir olunca orda yoz[gat]laşıyorsun. ardından kırılıyorsun.Bir tarafın [kırık]kale içinde bir tarafın [kır]şehir içinde kalıyor. bu ayrı gayrılıktan kurtulmak için ankaraya gidiyorsun. burda her şey iyi güzel de bir yandan da eski[şehir] memleketini özlüyorsun. eskisi gibi kütahya poerselende çalismaya karar verip uşaklarınla manisada bölge bayiliği yapmaya gidiyorsun.

bir garip görüşme

2009-11-11T16:13:00.003+02:00

iki gün önce tanımadığım bir numara aramış cep telefonumdan. duymadım. farkettiğimde de geri aramadım. dün akşam aynı numaradan tekrar arandım:

- alo, buyrun.
- mandalin?
- evet, benim.
- mandalin?
- evet ben mandalin. ama sizi tanıyamadım?
- yanlış aradım sanırım.
- Allah Allah, nasıl bir yanlışlık bu böyle? beni arıyorsunuz, "mandalina sen misin?" diyorsunuz, "evet", diyorum.

- ama benim aradığım mandalin siz değilsiniz.
- siz kimsiniz peki? numarama nerden ulaştınız?
- ben Meral, ama telefonunuzu nerden aldığımı hatırlamıyorum. mandalin diye sizin numaranız kayıtlı, ama benim aradığım siz değilsiniz.
- çok enteresan!

- kusura bakmayın, iyi akşamlar.

- iyi akşamlar!?

yorum farkı: çok hayırsız çıktı bu mandalin / münzevi mandalin

2009-11-10T19:12:00.003+02:00

az önce babası mandalin'e:

- e kızım, düğün olur gitmezsin, cenaze olur gitmezsin, "okut bizi" derler okutmazsın. evden çıkmazsın. hayırdır, ne olacak bu iş böyle?

- iyi olur inşallah.

- inşallah bakalım inşallah.

o bir akrep

2009-11-06T23:00:00.003+02:00

geçen sene 3 kasımda ablamın evinde cümbür cemaat hep beraberdik. fotoğraf da geçen seneden. bu sene yanında olamadık. çiçeğimizi alıp kapısını çalamadık hatice'nin.

hatice önceleri, hatice ablaydı benim için. ablamın komşusu, ablamın arkadaşıydı. dolaylı bir ilişkimiz vardı. sonra baktım, benim de arkadaşım olmuş. zaten zaman içersinde ablamın arkadaşları benim de arkadaşım, benim arkadaşlarım ablamın da arkadaşı oldu. benim arkadaşlarım hatice'nin de arkadaşı oldu. hatice'nin arkadaşları benim de arkadaşım oldu. saadet halkası büyüdü, genişledi :) ortak zamanlar, ortak paydalar çoğaldı. ablama karşı ittifak olduk, zaman zaman da ablamla ikisi ittifak ettiler.

komşu olduğumuz zamanlar aşağı yukarı her akşam beraberdik. tv izlemeye çıkardım onlara.

bir istanbul masalı başlayınca cepten çaldırırdı beni. aliye'nin görümcesine dua ederdik. kendi evimdeymiş gibi davranabilirdim orda. "çikolatanız yok mu hiç?" diye sorabilirdim :)

hatice vefalıdır, ince düşüncelidir, hassastır. "iyi"lerden bilirim onu. dilerim Mevla'dan karşısına da hep iyiler çıksın, iyilerle buluşsun.

diyaloglar, babalar ve haklar

2009-11-05T23:02:00.004+02:00

ingilizce dersi için bir diyalog ödevi vermiş hocaları. herkes bir arkadaşıyla eşleşip çalışacakmış. Kardeşim üstüne düşmemiş meselenin. "Pek takmadım başta" dedi. Sonra bakmış ki bütün kızlar eşleşmiş. [Sınıf mevcudu 15 kız 15 erkek.] "Ee ne yapacaksın peki?" diye sordum:

- Mecbur erkeklerden biriyle yapacağım artık.
- Konuştun mu kimseyle?
bizimki mudarasız:
- Aman ne konuşacağım. Onlardan da biri boşta kalacak haliyle. O gelsin beni bulsun.
...

Bu akşam sofrada maaile beraberiz.

- Ne yaptın buldun mu eşini?
- Hıı..

biz kendi aramızda konuşunca annemle babam da meseleyi merak ettiler. eş, erkek, vs. kelimelerini birbirinden kopuk duyan ve olayın özünü kavrayamayan babam telaşlandı:

- Ne oluyor anlatın hele bakıyım.
- Aman baba, bir şey yok. Dersle ilgili bir şey. Önemli değil.
diye geçiştirdi bizimki, anlatmak istemedi.

- Ne olursa olsun, bir baba olarak seninle ilgili şeyleri bilmek hem hakkım hem vazifem benim.

Muhsin'in Trabzon günlüğü

2009-11-05T19:48:00.004+02:00

* Burası İstanbul'dan daha eğlenceliymiş.
Ananesinin evinde köşede bucakta ne varsa araştırıp bulan Muhsin, salondaki ara perdeyi keşfettiğinde de zevkten dört köşe oldu. Koltukların minderleri çikartildi. Ona ayak uyduran mandalin teyze ile minderler ve kırlentler kullanılarak kulübe yapıldı. "Burası İstanbul'dan daha eğlenceliymiş" dedi küçük bey.
Ara kapının üzerinde asılı, cepli kapı süsünde duran haritalar bir kaç sefer çikarildi. Hepsi yerlere serildi. İstanbul nerde, Trabzon nerde, Türkiye nerde bulmaya çalisildi.

* Ustura'yı anlamak
Evdeki eski ustura mizah dergilerini saklı köşelerinden çikaran Muhsin, karikatürleri kendince yorumladı. Anlam veremediği durumlarda teezesinden yardım istedi. "Teeze burda ne yazıyor?"

* Kupada su mu içilirmiş?
Muhsin su istedi. Meşgul olan teyzesi mutfaktan gidip bir bardak almasını söyledi. Kolayda olan kupayı kaptı geldi. Su doldurulduktan sonra kupayı eline aldı. Şöyle bir süzdü kupayı: sanki kahve içiyo gibiyim :)

* Önce kulübe sonra kamp
Salonda yaptıkları kulübede aklı kalan Muhsin tekrarı için teyzesinden söz aldı. Teyze mümkün olduğunca erteledi bu isteği. Sonunda, bu sefer daha geniş ve daha kolay bir kulübe yaptılar. Aslında bu seferki daha çok bir kamp havasında oldu. Ranzanın alt katının çevresini battaniyelerle örttüler. Gaz lambası şeklindeki lambayla da kamp çadirlarini ışıklandırdılar.
Zeynep Nihal'i de alıp çadirlari içinde oynadılar, uyudular, uyandılar ;)

* Ayşe'yle satranç
Geçen sene okulda ögrendigi satranç bilgisini küçük teyzesiyle yaptığı maçlarla ilerletti. Teyzesinin kıyakları sayesinde "ben kazandıım" diye zafer turu attı :)

* Yağmurda koşu
Annesinin lise arkadaşını ziyaretten dönerken yağmura yakalandılar. Anane Z. Nihal'i kucaklayıp önden koşturdu. Mandalin teyze topuklu ayakkabılarıyla ancak çantalari ve kendini taşiyabildi. Muhsin'le annesi de arkadan onları takip ettiler. Dolmuşa kadar yürümeleri gereken bir mesafe vardı. Ama Muhsin, yağmurda niçin böyle koşuşturduklarına bir anlam veremedi: Anne oraya kadar bir şeyle gitmeye ne dersin?

* Ananenin patlak mısırları
Muhsin yokken kutusundan çikmayan mısır patlatma makinesi, muhsin varken kutusuna pek nadir girdi. Mısırların küçük sarı bilye hallerinden beyaz kar tanelerine dönüşünü seyretmek de onları yemek de küçük beyin çok hoşuna gidiyor.

* Ranzanın üst katı
Muhsin, ta Trabzon'a gelmezden evvel ranzanın üst katına göz koymuştur, orada yatmak ister. Mandalin teyze, "biraz kay da ben de yanına geleyim", der. İstemez yeğen. Israr eder teyze. Bu sefer ayaklanır, inmeye başlar Muhsin. Pes eder teyze: Tamam tamam gel yat.
Yeğen tatlı bir hışımla çıkışır: Ben seni uyarmıştım teeze!
:)

* Uyutmayan kedi
Bir akşam yatağından kalkıp oturma odasına geldi. Eliyle gözünü oğuşturuyor. Belli ki uykusu var ama uyuyamıyor. Sebebi birazdan anlaşılıyor: Sünger Bobda bir keresinde bir şey çizmisler, sonra o şey canlanmış. Ya Ayşe teyzesinin yüzüne çizdigi kedi de gece canlanırsa?!
:)

ıslak keki bir türlü tutturamıyorum diyenler

2009-10-31T22:46:00.002+02:00

bunca yemek blogu arasında haddimiz değil ya yine de "bu sefer oldu" sevinci beni tecrübemi paylaşmaya sevk etti. kakaolu ıslak kek tariflerinde genelde kek için hazırlanan harçtan bir bardak ayrılır, piştikten sonra üzerine dökülür. ben ne zaman böyle yapsam tutturamadım. o ayırdırğım bir bardak harçla kekin hakkından çaldığımdan olsa gerek kek iyi kabarmadı.

bugün ise kekini hakkını vererek malzemeden çalmadan yaptım. yumurtası, şekeri, sütü, yoğurdu, az biraz sıvı yağı, unu, kakaosu, kabartma tozu, vanilyası derken bizim antika fırınımıza rağmen güzel pişen bir kekim oldu. kek piştikten ve biraz ılıdıktan sonra bıçakla hafif kesikler yaptım. soğuk sütle ıslattım keki. göz kararıyla oldu bütün bunlar. 1 bardak desem az gelir 2 bardak desem çok gelir. sonra da hazır çikolata sosundan yarım paket kalmıştı. onu yaptım üzerine. oh ne ala. nefis oldu. şükr oldu.

anneler, teyzeler ve kuzenler

2009-10-31T22:21:00.002+02:00

perşembe akşamı en büyük teyzemin haymana/ ankara'da öğretmenlik yapan kızı bizdeydi. Ankara'daki bir haftalık tatilden istifade edip hazır annesi de burdayken memleket ziyareti yapmaya niyetlenmişti. kuzenimin 1,5 yaşında F. Nur isminde bir kızı var, Allah bağışlasın.

cuma sabahı yağmurla çıktık evden cümbür cemaat. kuzen biraz alışveriş yapmak istiyordu. annemle kuzeni meydanda bıraktık. biz 2 yetişkin, 1 ergen, 2 çocuk, 1 bebek otobüsle çamlık yoluna koyulduk. ablamın bir arkadaşına davetliyiz. otobüste benim kucağımda kuzenimin kızı. ablamın kucağında da zeynep nihal. muhsin arka tarafta cam kenarında tekli koltukta oturuyor. ayşe önümüzde, poşetler ve çantalar onun elinde...

indik otobüsten. biraz yürümemiz lazım. yağmur yağıyor yine. ablam bebeği kucakladı. önden koşturuyor. ayşe hem çantaları taşıyor hem ablama şemsiye tutuyor. biz de bir elimde pembe şeker fatma nur, bir elimde ahmed muhsin hızlı hızlı yürüyoruz. ama pembe şekerim küçük adımlar atabiliyor ancak tabi. bu sefer onu kucağıma alıyorum. muhsin'e de önümden yürümesini söylüyorum: oğlum kenardan yürü. muhsin, acele et vs.

bu sırada karşıdan bir hanım geliyor. önce ablamı ardından da beni görmüş oluyor.
Şöyle mırıldanıverdi yanımdan geçerken: Analar çeker yükü, başka kimse çekmez.

;)

muhsin misafir ağırlamayı öğreniyor

2009-10-31T22:06:00.003+02:00

geçtiğimiz haziran evlenen dayı kızımız geldi bugün. samsun'da oturuyor. eşinin bir arkadaşının düğünü için günü birlik gelip döndüler. eşi düğündeyken kuzenim de bizdeydi.
çikolata getirmişti. açtım kutuyu.

- muhsin, hadi herkese tut bakalım çikolatadan. önce abladan başla.
- hmm niye ki? o getirdiği için mi önce ona veriyoruz?

:) evet muhsinciğim, misafir bir şey getirdiğinde teşekkür edilir, getirilen şeyden önce misafire sonra da hane halkına ikram edilir. aklında bulunsun ;)

vefat

2009-10-14T01:40:00.002+03:00

Dün sabah bir vefat haberi aldık.
Pazar günü Merve'nin babası vefat etmiş.
Melda'nın da dedesi oluyor.

İnna lillahi ve inna ileyhi raciun...

Takdir i İlahi elbette. Hüzün çok muhakkak.
Sabırdan ve duadan daha kuvvetli dayanak yok.
Çok üzüldüm. Merve'nin kaybına üzüldüm.
Ama sanki daha çok Emre için üzüldüm.
Merve'nin hamdolsun babasına dair anıları, hatıraları var. Onu yad edebileceği, "babam böyle yapardı, şöyle derdi" diyebileceği bir çok şey var.
Gönül isterdi ki Emre de dedesini biraz daha tanıyabilseydi. İlerki yaşlarda özlemle yad edeceği dedesine dair hatıraları olabilseydi.

İnşallah, dede torun ahirette tekrar kavuşurlar. Hasreti orda dindirirler.
Mekanı cennet olsun. Allah rahmet eylesin.

en özel tatlı

2009-10-14T01:24:00.002+03:00

* Babamın salı akşamları toplandıkları bir arkadaş grubu var. Okuyorlar, sohbet ediyorlar, lezzetli taamlar yiyip beraber hamd ediyorlar. Bu akşam, mezkur toplantılardan birine iştirak etmeden önce evde biraz atıştırıyordu. Masada beraberdik. "Pasta yapasım geldi" diyiverdim ben.

"E deseydiniz madem bu akşam alsaydım. Gerçi ablan gelince almayı düşünüyordum" dedi babam. Anlayamadım ne demek istediğini özel bir tatlı ya da pasta almayı düşündü sandım.
Meğer toplantıyı bize almaktan söz ediyormuş.

Annem gayrı ihtiyari çıkıştı hemen: "E çagirsaydin, sordun da 'çagirma' mı dedik bu akşam için. Çocuklar varken niye alıyorsun ya hu. Onlar varken hazırlanamayız. Onlarla mı ilgilenelim, seninkilerle mi?"

"Ne olcak canım, bir şey olmaz, hallolur" dedi babam.
"Sana öyle geliyor" dedi annem.

İşin sırrını ben çözdüm:
"Baba, arkadaşlarına torunlarını mı göstereceksin, bu sebeple mi o zaman çagirmak istiyorsun?"
Yüzü güldü hemen:
"Evet, minik kızımı göstereceğim inşallah."

...

Dedeler, ananeler, babaanneler torunlarını evlatlarından ayrı seviyorlar. Babam, Konyalı bir arkadaşindan duyduğu sözü sık sık nakleder: Evlat sermaye, torun kârdır.

Yeğenlerim, A. Muhsin ve Z. Nihal, inşallah ne kadar sevildiklerinin farkında olurlar. Önce Rablerinin sonra da büyüklerinin sevgilerine karşı hiç mahcubiyet yaşamazlar. Allah onları iyilerden eylesin, iyilerle karşilaştırsın.

annemin erzincan ganimetleri/ kitapların da bir kaderi var

2009-10-13T17:27:00.008+03:00

Annem, pazar akşamı 2 günlük erzincan seyahetinden döndü. Eski ahbabı g. teyzenin davetine iki arkadaş beraber icabet etmişlerdi. 3 hanım -annemin mide rahatsızlığını saymazsak- pek güzel vakit geçirmişler. "Farklı memleketler görmek güzel tabi" dedi annem.

Abim, "sen niye gitmedin annemle?" diye sormuştu. Annem, "sen de gel", demedi ki hiç.
Tek başına seyahat hem daha ekonomik hem daha rahat oluyormuş. Zaman zaman "free" takılmayı sever annem ;)

Erzincan'dan eli boş dönmemiş, döndürülmemiş annem. Elmalar, üzümler, kızılcıklar, tulum peyniri, yufka ekmekleri, iki şişe ekşi su, dut kurusu, ceviz, tuzsuz fıstık (babam için özel), vs. Annem bavulundan çıkardıkça çayımızın yanına katık yaptık hemen ;)

Bir de şu kitap var. Bir kutunun içine konmuştu, sanki atılcak gibiydi. Alayım ben bunu, M'ye veririm dedim.

M., annemin bir arkadaşi. "Sinir hastasıyım ben", diyip istediğini yapan istemediğine yanaşmayan biri. Okumaya, gezmeye meraklı. Fotoğraflı dergileri, kitapları okumayı çok seviyor. Annem de bu sebeplen Meryem sever bunu ona götüreyim diye düşünmüş.
Kitabı aldım elime. Ambalajı bile çözülmemis daha. Saat kuleleriyle ilgili bir kitap. Ntv yayınlarından. Çok taze bir kitap, Haziran 2009 basımı. "E Mehmet sever bu kitabı, saat kulelerine özel merakı var. Çocuk facebookta grup bile kurdu bunun için. Trabzon'a saat kulesi kurulsun, diye."

Ben böyle anlatmaya devam ederken babam aldı eline kitabı. Baktı şöyle bir:

"Allah Allah, mfc'den önce baban sever bu kitabı" dedi.

O akşam boyunca da elinden düşürmedi.

"Hanım sağolasın, bir sürü şey getirmişsin, kitap için de ayrıca sağol, çok iyi oldu" :)

* Kitap Meltem Cansever'in kaleminden: Türkiye'nin Kültür Mirası 100 Saat Kulesi
Şık bir kitap. Kağıdı, fotoğrafları vs.

* Yazarının Turgut Cansever'le bir akrabalığı var mı acaba diye merak içindeyim.

2009-10-03T18:51:00.004+03:00

15 mart 2009 sabahı ikiyüzelli kadar üniversiteli kızla beraber yıldız parkında bir restaurantta kahvaltı yapmıştık. Betül haberdar etmişti beni "Suffa Kahvaltısından". Bu organizasyonla, farklı üniversitelerden ögrencilerin birbirleriyle tanışmaları ve kaynaşmaları amaçlanmıştı. O gün özverili bir kaç arkadaşin -ki
onlardan birini ben çok seviyorum, ZBD.- çabalariyla ilk adım atıldı.

Şimdilerde "kafile" e-posta grubuyla birbirlerini üniversitelerindeki, daha özelde bölümlerindeki yeniliklerden gelişmelerden haberdar ediyor, çesitli programların organizasyonu yapıyor, ortak çalismalara imza atıyorlar.

O gün kahvaltıdan sonra kendimi, hızlarını alamayıp çengelköye doğru yol alan ekibin içinde buldum. Rüzgarlı bir motor yolculuğundan sonra -üsümüs, şallara sarılmış yine de kapalı kısma inmemiştik- çengelköy sokaklarında "çikolata kahve" arayışına girdik. O günkü toplantının özel bir konuğu vardı: Filistinli Sücud. Yüksek lisans eğitimi için Türkiye'ye gelmiş. Onunla sohbet ederek yürürken Betül, kardeşlerini sordu Sücud'a. Kaç kardeştiler hatırlamıyorum, ama diğer kardeşlerinin de iyi bir eğitim alma gayreti içinde olduklarını anlattı: Filistin'de, duvarların arasında, çalışarak nefes alıyoruz biz. "We breath with study."

O gün bugündür o son cümle, we breath with study, aklımdan çıkmıyor. söz uçar yazı kalır diye bu sözü buraya emanet edeyim istedim.

Allah işsiz güçsüz komasın. Severek, isteyerek, hayrına inanarak yapacağımız güzel işler nasip etsin..

kapalı e

2009-10-02T00:50:00.003+03:00

geçen akşam ahc ile isim şehir oynadık. e harfinden yazara "e. fatih bilge" yazdım:

ahc_ "e"nin açılımı ne?
zrc_ açılmıyor o, kapalı hep.

gezdi gördü topladı geldi

2009-10-01T21:11:00.003+03:00

fotoğraf makinem nhy ile beraber ramazan umresi yaptı geldi. kısmetli makineymiş.

[slr'lere saygı duy, kompaktan şaşma :p slr'ler nazlıdırlar, her yere sizinle gelmezler, gelemezler ama kompaktlar her koşulda yanınızda olabilirler.]

"büyük yolculuk"tan dönerken doğurmuş makinem. nasrettin hocanın tenceresi misali.

taze hurmalar, kokulu tesbihler, patikler, kokular ve daha neler neler. yukarıdakilere ek olarak bir de cüzdan vardı. ahc görür görmez:

_ ne güzelmiş, bu benim olabilir mi?

_ sana niyetle koymuş pakete zaten nhy, hadi yine iyisin ;)

öğrenci evlerinde mutfak için alınan ortak malzemeler vardır. bunların dışında özel bir şey almışsa kişi onu odasında kendi dolabında saklar. ben de sanki öyle bir durumdaymışım gibi hurma kutusunu yanımdan ayırmıyorum :D

Teşekkür ederim nhy!

Allah razı olsun. İbadetlerin makbul olsun.

güneşi gördük

2009-09-30T23:28:00.003+03:00

* iki gün çok üşüdük. kaloriferler merkezi sistem. tüm kampüsün aynı zamanda yanmaya başlıyor. o da kasımı buluyor. evde de hiç elektrikli soba vs. olmayınca battaniyelere sarındık öyle oturduk. hastalıktan döndük, şükrettik.

doğalgaz nimetli evler anlamaz halimizden tabi :)

bu sabah annem beni uyandırırken, "kalk mandalin kalk, güneş var" dedi.
güneşi gördük, kendimize geldik bugün.
hava kapalı, ev soğuk olunca ev içinde bir iş yapası da yapabilitesi de olmuyor insan.
bugün kapıyı pencereyi açtık. sildik süpürdük. annem dolapları döktü, havalandırdı, yerleştirdi.
ev de kendine geldi nitekim.

güneşli günler olsun.

* dün ablamla telefondayız:

abla_ ne var ne yok?
mandalin_ katmer poğaça var.
a_ hımm, şaziye'nin meşhur poğaçası mı?
m_ sorma ne meşhurmuş, nette nereyi açsan karşına bu tarif çıkıyor.
a_ tarihe geçecek bir tarif yayınlamış, sonra da kaybolmuş :)

hey gidi günler

2009-09-30T22:14:00.003+03:00

Güzel telefonlar alıyorum akşamları Muhsin'den:

* teeze, ben seni çok özledim.

*teeze, sen niye hala orda kalıyorsun ki?

ablam anlattı. geçen gün bir komşuya uğramışlar. N. abla, muhsin'e

- nasılsın muhsin? nasıl geçti yaz? ananen, teyzen geldi mi?

diye sormuş. bizimki:

- yoook, teezem gelmedi. biliyor musun ben onu çok özlüyorum.
...
dile kolay.. altı yıl boyunca tatiller, bayramlar vs. hariç ablamlarda kaldım. muhsin'le oda arkadaşı olduk... bazen anlaştık, bazen didiştik, ama birbirimizi hep sevdik ;) maceralarımızı burdan siz de okudunuz zaman zaman..

ilk göz ağrım benim. gözlerim doluyor.. bebekliğinden bugüne kadarki halleri gözümün önüne geliyor.
yukardaki fotoğrafa bakar mısınız,
insanın için gitmiyor mu bu yavrunun şu tatlı masum haline?

...
muhsin'in beni özlemesini anlıyorum da ablamın da özlüyor olduğunu, yokluğumu hissettiğini bilmek sevindirdi beni. ablamla bazen fazla didişirdik de ;)

geçen mail atmış:

bugün pazarda mandalina gördüm. hüzünledim. mandalinasız bir kış nasıl geçecek?

bu sabah yağmur var trabzon'da

2009-09-28T11:17:00.002+03:00

* aslında bir kaç sabahtır hep yağmur var burda. annem, bu mevsimde hiç bu kadar soğuk olmamıştı, dedi.

* cumartesi günü diyanetin yeterlilik belgesi için sözlü sınav vardı. olumsuz bir şey demediler. lakin, kıraatımı çok da beğenmiş olmamalılar ki, istanbul'a dönünce fatih hocadan ders al, dediler. ben lisansta ders almıştım zaten ondan, diyemedim. biz sana yardımcı olalım ama sen de bu işi ihmal etme, profesör [y.lisans yapıyor olmama nazire olarak heralde] de olsan ümmü'l ilm Kur'an'dır, dediler. Amenna ve Saddakna.

* çarsamba akşamı ertesi gün liseye başlayacak olan ahc heyecanlıydı hafiften. biz de gelelim yarın seninle, dedik. "ilkokul mu burası ya, ne gerek var, saçmalamayın" dedi en ergen halleriyle.
bense haftasonu sınava annem ve babamla gittim. sınav yerini bilmiyorduk, onlar da merak ediyorlardı. ben stresliyim zaten, orada mı ineceğim burada mı, stresi yaşamak istemiyorum bir de. canıma minnet yani.

* mübtedi benden 2 gün önce girmişti sınava. kendisine sıra gelene kadar bütün gün beklemişti orda. bana, "acele etme sen, isim sırasına göre alıyorlar. sen zeynep'sin herhalukarda çok erken sıra gelmez. sabahın nurunda yola çikmana gerek yok", dediydi. ben de o rahatla ağırdan aldım. sabah 9'da aradım sınav yerini. ismimi söyledim, kaçıncı sıradayım, dedim. "bir sonraki kişi sizsiniz", dediler :) mübtedi, "geç de gitsen mühim değil, alıyorlar aradan", dediği için içim rahat yola koyulduk..

* sınavdan sonra annemin, dostumun dostu dostumdur matematik formülünü uygulayası tuttu. buraya kadar gelmişken uğrayalım, dedi. arkadaşi g. teyzenin arkadaşinın arkadaşinı ziyaret ettik. yıllar önce bir emaneti ulaştırmak vesilesiyle uğramışlardı. bütün tanışıklık o kadar. babam, etme eyleme, dedi. yolda bekledi. kapıya çikmadi.
annemle ben ilerledik. zile bastık, bekliyoruz. anne gel dönelim Allah aşkına, hatırlamazlar bile, diyorum. hatırlamazlarsa hatırlatırız ne olmuş, diyor.

kapı açıldı. a. amca, buyrun, dedi. annem, bir girizgah yaptı. yıllar önce gelmiştik, vs. diyerek tanıtım yaptı. ben çikaramadim ama hanım daha iyi bilir, buyrun içeri, hanım bahçedeydi, ben de ona sesleneyim, dedi. rahatsız etmeyelim, dedi annem. aşkolsun dedi amca, siz misafir gelince rahatsız mı oluyorsunuz?

karı koca misafirperver ve hoş sohbettiler. 1,5 saat kadar oturduk nerdeyse. kahvemizi ve tatlımızı da yedik. hanımlar tarafında muhabbeti bitirmiştik ama baktık ki baştan gelmek istemeyen babamla amcanın sohbeti devam ediyor ;)

çok güzel bir evleri vardı. bahçeli, denize nazır, içi hep ahşap villa tipinde bir ev.

* soğuukk. ısınmak için gidip ütü yapacağım ;)

2009-09-28T01:02:00.001+03:00

bayramın ilk günü farz ı kifaye mahiyetindeki köy ziyaretlerini annem ve babam üstlendiler. hava muhalefetinin talebi üzerine biz de evde geçirdik günümüzü. akşam amcamlar geldiler. amcam, çayi koymam yönündekini talebini farklı bir şekilde arz etti: televizyonda alt yazı geçti, çok güzel çay yapıyormuşsun sen.
....
babamın ayaküstü sınavlarından birine tabi oldum o akşam: Ebu Hanife'nin fıkıh tanımı nasıldır hoca hanım?
Allah'tan hatırlayabildim de doğru cevabı verebildim. Fıkıh, kişinin lehinde ve aleyhinde olan şeyleri bilmesidir, diyor imam ı azam ebu hanife.
...
küçükken başka ailelerde gördüğünüz aile içi ilişkileri/ iletişimsizlikleri garipsersiniz. işe bak sen, bizim ailede böyle şey olmaz, dersiniz. ben demiş olmalıyım en azından. ama Allahım bilmeyerek yaptıklarımızdan ve söylediklerimizden sorumlu tutma lütfen bizi...
yıllar önce film gibi programında izlediğim bir sahne geliyor aklıma. uzuuun yıllar hiç görüşmemiş, , zamanla iletişimleri kopmuş, birbirlerinden hiç haberdar olmamış ayrı şehirlerde yaşayan iki kardeşi bir araya getirmişlerdi. yoksullar her ikisi de. evlenmiş barklanmış çoluk çocuga karışmış kendi dertlerine düşmüşler. sç, niye hiç gitmediniz birbirinize, diyor. otobüse verecek param yok ki, diyor biri. "hadi canım siz de, olur mu öyle şey, bahane mi şimdi bu!, dediydim o günkü aklımla. e mandalin, sen ev geçindirme derdine düştün mü ki hiç? paran yoksa gidemezsin, paran yoksa arayamazsın. yapamazsın edemezsin. mazsın mezsin. nerden nasıl artırırımın derdine düşersin.
allahım, az verip aratma, çok verip azdırma. geçim derdine düşüp anayı babayı kardeşi unutturma...
...
doğduğu yerde değil, doyduğu yerde o yüzden herkes. arkadaşlarımdan duyduğum, "aslen şuralıyım ama hiç görmedim" ya da "en son 10 yıl önce gitmiştim" gibi ifadeleri çok garipserdim. doğduğu büyüdüğü yer, memleketi olan birine hakikaten garip geliyor bunlar. memleketiyle arasında nasıl bir aidiyet duygusu kurabilir ki böyle biri.
...
kafam dağılıyor. aslında diyeceğim şuydu ki, "doğduğu yer değil, doyduğu yer" gerçeğini büyüdükçe idrak ediyorum. dahası yaşiyorum. sessiz sakin geçirdiğimiz ramazan ve bayram bu gerçeği öyle inceden ve derinden hissettirdi ki.
dünya neden bu kadar büyük?
insanlar birbirinden daha çok uzaklaşabilsin diye mi?
...

2009-09-18T23:58:00.003+03:00

* Sakin bir Ramazan'dı. Hepi topu 1 kilometrekarelik alanda geçti. Diyebilecektim ki son iki gün sınırlarımı biraz daha genişlettim. Çarşamba akşamı iftarımızı N. Hanım ve kızları olarak Zağnos vadisinde yaptık. Belediye, ramazan etkinlikleri başlattı bu yıl. O akşam da Ahmet Özhan'ın konseri vardı. Konser niyetiyle gitmemiştik. Lakin madem geldik, sahne performansını bir göreyim dedim :) Aaa gençmiş, dedi kardeşim sanatçıyı görünce. "Ne genci en az 50 yaşındadır" dedim. Ama sahiden pek genç görünüyor zat-ı şahaneleri. Kaç doğumlu olduğunu merak ettim. Gelin görün ki kendi resmi sitesinde dahi yer verilmemiş. 60lı yılların sonunda müzik eğitimini tamamlamıştır, gibi yuvarlak bir anlatım yolunu tercih etmişler.

* Ahmet Bey'i anons etmezden evvel sunucu, sizler için ramazanın ruhuna en uygun sanatçılarımızı davet etmeye özen gösterdik, dedi. Doğrudur da Ahmet Özhan açık hava konserleri için uygun bir isim değil bence. Daha ağır daha ciddi organizasyonlar için daha münasip kanaatimce.

* perşembe akşamı da ailecek ve teyzemlercek kendimize bir güzellik yapıp akçaabat köftesi yemeye gittik iftara. Teyzemin torunu A. Zeynep'in (1) huzursuzluklarını saymazsak güzeldi hamdolsun.

* mukabelenin hatim duası, kadir gecesinin gündüzünde yapıldı. herkes diğer günlerden farklı olarak daha özenli giyinmişti. bayram havası vardı. çok hoştu.

* teravih namazlarına ucu ucuna yetiştim genelde. "ne bu canım, bir akşam da beş dakika erken çıkıverin de koştur koştur gelmeyin" dedi h. teyze.

* mfc geldi istanbuldan. evdeki net problemini çözüme kavuşturdu. mutfak balkonundan "hayrat sayılır bu" tesellisiyle yaptığımız bağlantılar son buldu şükür.

* tv'deki ramazan programları da sakindi bu yıl. müspet manada bir sakinlik bu.

trt'de iftar ve sahur programları haricinde de ramazana dair bir çok program vardı. ramazan güzeldir, anadolu'da oruç mevsimi, gece kahvesi vs.

f. çıtlak, atv'nin sahur programını sunuyor, ayrıca trt'deki gece kahvesinde yer alıyor. geçen yılki gibi. trt'deki ceketsiz, ve oturaklı halini tercih ettim ben. atv'de hep ayakta hep de ceketli :)

trt dizilerindeki imam portreleri dikkatimi çekiyor. ramazan güzeldir, bir ramazan dizisi, haliyle bir imam karakterinin olması icap eder. genç bir imam, her bölümde (seyrettiğim her bölümde) biraz biraz vaaz ediyor kürsüsünde. kağıda çok bakıyor ;) ama güzel şeyler söylüyordu. zoraki başkan'da da bir imam var. bu imam daha yaşlı, ama daha doğal.

* mutlu bayramlar!

Burası mecburi istikamet!

2009-09-04T13:59:00.001+03:00

* Geçen akşam, iftara çeyrek kala Meryem aradı. "Sultan Ahmet'teyim" dedi. "Bak sen şu nisbete!" Meğer maksadı nisbet değilmiş, o benim kendi fesatlığımmış. Halimi hatrımı sormak bil vesile o akşamki mahyadan haberdar etmek istemiş: Vatan sevgisi imandandır.
"Ramazanla alakalı olmayan mahyalar da var, kaçırma bunları" dedi. "Trabzondayım ben, kaçırdım bile" dedim.
- Ooo bu ne tatil, yüksek lisans ögrencisinin tatili mi olurmuş?
Tatil değil artık benimkisi. Mecburi istikametteyim Meryem'im.

* Uzun soluklu bir çalisma olan mahya arşivi oluşturma çabamizdan evvelce de bahsetmiştim. İsmail Hoca'nın bana söyleyip aslında tüm ekibe tevdi ettiği bir vazife. Mahya fotoğraflarını ve ilgili yazıları derlemeye çalisiyoruz. Mihman Hanım ilgili bir yazı yazmış mesela. Daha önce bilmediğim bir kaç ayrıntıyı da ondan ögrendim, eksik olmasınlar.
Aslında bizim daha çok üzerinde durduğumuz Meryem'in de kasdettiği üzere "mahyalarla denilmek istenen, kasdedilen, aksettirilmek istenen".
Misalen, bir gün "demokratik açılım imandandır" yazılı bir mahya da okuyabiliriz gibi geliyor bana.
Yine misalen, geçen sene Cumhuriyet Bayramı haftasında Üsküdar Valide Camiinin minarelerinde asılı olan "Yaşasın Cumhuriyet" mahyası bir çok açıdan manidardı. O akşam yaşadığım bir çok aksilikler sebebiyle mezkur mahyanın iyi bir fotoğrafı yok elimde. İçimde onulmaz bir yara ;)

* "Seni ne kadar özledigimi farkettim" mesajıyla mest etti beni Sümeyya eylülün birinde. Dost cemaline ve dost mekanlara hasret kaldım ;)

* Betül döndü Ürdün'den. [Bana ne getirdin Betül? :P]
Hatta Betül tezini bitirdi. Savunmasını verdi. Doktora mülakatını kazandı. Çok işler başardı. Babam İstanbul'dayken İsmail Hoca'yla görüşmüş fakültedeki odasında. "Mandalin yapamayacağından değil ama ağırdan alıyor. Arkadaşi bitirdi de doktoraya girdi" demiş.
Yeni Şafak Galeri'den mahya fotoğrafları yolladı Betül. Aynı gün, bir kaç saat sonra da Güllü aynı linki mail grubuna yollamış. Sağolsunlar, haberdar ediyorlar. Gözüm kulağım oluyorlar. "Hem İstanbul'dan hem mahyalardan uzak kaldım" dedim Güllü'ye. "Sadece mahyalardan mı uzak kaldın? Bizim gözümüz seni arıyor ama seninki bizi aramıyor anlaşilan" diye inceden sitem eyledi o da.

Gözüm arıyor, çok arıyor, gözümü bırakın gönlüm arıyor ;)

Ama bir sürecik daha mecburi istikametimdeyim. Hele çabucak mecmuanın elimdeki sayılarını okuyayım. Başim dik, içim ferah, "tezimde süper gelişmeler var" diyebileyim. Allah'ın izniyle uçar adım İstanbul'dayım.

Blog İçin Özet

2009-08-26T00:10:00.002+03:00

Ya Hu Nerde Bu Mandalin?

* Kaldığımız yerden alırsak, o gün cenazeden sonra evvelden söz verdikleri üzere yemekzevki melda'ya gittiler fikriye'yle. Diğer dostlar da oradaydılar. Yasir'i sevmeye doyamadılar. Hayırlı uzun ömür dilediler. Hayat ne garipti. İki uçluydu. Ölüm acısını da doğum sevincini de aynı gün içinde yaşatıyordu.
* 14 haziran itibariyle Trabzon'da.
* Tez için uzatma aldı. Bazen statik bazen dinamik durumda tez. Ama bitişe hala çok var.
* 20- 21 haziranda dayısının kızının düğünü vesilesiyle Samsun'daydı. Akraba ve taallukat bir araya geldi. "Paylaşildı." Gelin, baba evinden uğurlanırken gözler doldu, diller "Ya Nasip" dedi.
* 5 temmuzda diyanetin yeterlilik sınavına girdi. Olacak iş değil, lakin istiaze ile istihazeyi, arafat ile arasatı karıştırdı.
* 17 temmuz akşamı anne babası ankara- konya- istanbul seyahatine çikarken geride kız kardeşiyle mandalin kaldı.
* YS vakfının yaz etkinliklerine katıldı. Gençlere siyer anlattı. Bulmacalarla ve yarışmalarla ilgiyi canlı tutmaya gayret etti.
* 24- 26 temmuzda iki kardeş amcalarıyla beraber Beşikdüzündeydiler. İncir altında çay keyfi yaptılar. Radyoda gün boyu aynı türküleri dinlediler. Of Sürmene yaylasının 15 doktora bedel olduğunu türkülerden ögrendiler. Geçen yaz ögrendikleri favori türkü ise: Suyu koyun bardağa/ biri getirsin baa/ yâri biraz gösterin/ ben kalkarım ayağa :)
* İş başa düştü. Koyunun olmadığı yerde keçiye Abdurrahman Çelebi, mandaline de veli dediler. 29 temmuz günü Kanuni Anadolu Lisesine kardeşinin kaydını yaptırdı. Sağdan soldan yatılı okul maceraları dinleyip heveslenen kardeş fen lisesini kazanamadığı için hayıflandı. Amerika'daki abisi Anadolu İmam Hatip Lisesini tercih etmesi halinde kendisine netbook vaadinde bulundu. Bir değişiklik olmazsa, küçük kardeş yolu ihl'den geçmemiş tek çocuk [1/5] olacak ailede. Getirisini götürüsünü ilerleyen yıllar gösterecek.
* 29 temmuz akşamı numune hastanesinde babasının Esma teyzesinin yanında refakatçi olarak kaldı. [Teyzelerinin aniden nükseden bel fıtığı rahatsızlığının tedavisinde ameliyat tercih edilmedi. Önce ilaçlı tedavi yapıldı, ardından fizik tedaviye yönlendirildi. Halen Kemik Hastanesinde fizik tedavisine devam ediliyor.] Odadaki diğer hasta, Emine teyze, yatağının içinde hareket ederken, dönerken çok zorlanıyordu. Onun hastalığı da aniden ortaya çikmis. Bel fıtığı hep böyle oluyor galiba. Anladığım kadarıyla öncesinde pek hissettirmiyor kendini, ya da hafif ağrılar oluyor, katlanıyor ve üzerinde pek durmuyor kişi. Sonra bir anda öyle bir vuruyor ki acı, kımıldayamıyorlar. Her hareket büyük bir sızı oluyor. Emine Teyzeyi de bahçesinde çay kırarken yakalamış o acı... Sandalyede oturan mandalina bakıp iç geçiren Emine Teyze, "ah şöyle oturabilseydim neler vermezdim" diyor. Sağlık..sağlık.. ne büyük nimet!
* Mandalin halen dönüşümlü olarak 1924'ü ve Üstad Ali Ulvi Kurucu'nun hatıralarını okuyor. Otobüsteki molotof saldırısından sonra bir süre eline almamıştı ilkini. Lakin Beşir Ayvazoğlu'nun olay örgüsünü sunumundaki ustalığı onu tekrar kitaba çekti. İkincisini okurken "insan yetiştirme"nin önemini idrak ediyor tekrardan. Sanki merhum üstadin dizi dibinde sohbetini dinliyormuş gibi oluyor.
* Bu yazıyı yazarken Tv kanallarını dolaştı mandalin. Tv5'te Halil İbrahim Kutlay'ın Buhari Şerif Sohbetlerine denk geldi. Lisans döneminde cumartesileri arkadaşlarıyla devam ettiği İsav'daki hadis derslerini anımsadı. "Haftalık dopingimizi alıyoruz burda" derdi Esra. Fakülteden Aynur Hocaları vesile olmuştu oraya gitmelerine. Derste, "fakülte dışı derslerle kendinizi takviye edin" demişti hoca. Abdulkadir abi de bu dersten bahsetmişti o zaman. Yeri ve zamanını söylemiş. Mandalinler de ilk fırsatta gitmişlerdi. [Abdulkadir abimiz Doğu Türkistanlı. İlim yolunda hicret etmiş, bu yolda büyük zorluklara katlanmış bir muhterem.]
* 30 temmuzda iki kardeş bu sefer teyzeleriyle Of'a gittiler. Birkaç gün ev temizliğinden sonra fındık sezonunun açılışını yaptılar.
Erkenden iş başi yaptığı, kahvaltıyı da geçiştirdiği için hemen acıktığı bir gün taşlı [arazinin ortasından yol geçtiği için aşağıya doğru taşlar, kayalar yuvarlanmış] ve eğimli arazide söylene sızlana fındık topladı mandalin. Koca dalları gugarayla çekmeye çalisirken "ya ben hanım hanımcık bir kızım, şu küçük ellerimle nasıl çekeyim bunları" diye yakındı. Çömeldi yere. Mola verdi. Biraz sonra az ilerde fındık toplayan teyze oğlu seslendi. "Gözün aydın mandalina. İkinci yeğenin doğmuş. Oh! Şükür! Minik kızımız teşrif etti nihayet ;) Bıraktı gugarayı, çözdü belindeki oğluğu. Oğluğu yastık yaptı kendine, uzandı yere, kestirdi biraz. Aşağıda derenin şırıltısı, yukarda yaprakların hışırtısı. 20 dakika sonra kalktığında yüzüne kan bedenine can gelmişti.

"görüşürüz bir ara, yine. görüşelim yani. özlüyor insan."

2009-06-09T18:58:00.004+03:00

İlahiyat durağında indim. Birkaç adım attım, durdum... Gerçek Hayat'ta ilk yazmaya başladığı vakitler... Şu köşedeki büfeden dergiyi alıp durakta onun yazısını okuduğumuz zamanlar...

Aradan çok geçmedi halbuki... Ama bu araya yazıhane sahibi ne sevinçler, ne acılar, ne umutlar sığdırdı, bir Allah bilir...

Yolun karşısına geçiyorum. Trafik ışıkları çarpıyor gözüme. Meyra'yla bana kazandırdığı "ışıklarda altın günü" deyimi geliyor aklıma. Zoraki gülümsüyorum...

Bizim fakültenin camisine çok cenaze gelir. Arabalar yol kenarına parkeder sıra sıra. Yine dizilmiş araçlar... Durakla fakülte arasındaki yol mu uzamış benim mi ayaklarım varmıyor?

Dedim ya çok cenaze gelir buraya. Ama içimi burkan, yüreğimi sızlatan ilk cenaze bu...

Bu sefer, elde değil, ateş biraz da beni yakıyor. Onunla bir cemaat.com toplantısı haricinde hiç aynı mekanda bulunmadım. Ama hep, gitmesek de görmesek de orda bir yazıhane var, orda bir patron var, biliyordum. Takip ediyordum. Okuyordum. Bazen anlıyor, bazen söyleniyordum. Lakin samimiyetine hep inanıyordum.

Gencecik bir adam! Yeni evli, yeni müdür! Konduramıyor insan. "Bir yanlışlık vardır" dedim haberi aldığımda. "İyiydi o, iyi olacaktı!" Sabrediyordu, umut ediyordu.

...

Mevlam takdirindir, metanet ver.
Rahmetinle muamele eyle Ömer Faruk kuluna.
Geride kalanlara sabr-ı cemil nasip eyle.

2009-06-06T00:02:00.009+03:00

Yollarda afişlerini görmüştüm bir kaç gün öncesinden. "gidelim mi?" teklifime ayşe betül, "oluurr" diye yanıt verdi :) doğrusu aklımdan, belki gelenlere de fidan dağıtırlar, diye geçmişti ;)

ama ben randevuma geciktim maalesef. betül, "hani, nerdesin?", "hala gelemedin?" diye mesajlarla beni yoklarken bir yandan da dikim öncesindeki konuşmayı dinlemiş.

ümit meriç, mor salkımları aileye benzetiyormuş: "güllerin, goncaları var, hadi gene yalnız değiller. ama laleler tekler. yalnızlar. mağrur ve bencil bir edaları var. mor salkımlarda ise bir aile kalabalığı ve hareketliliği var" diyordu okuduğum bir yerde.

ben olay mahalline yani üsküdar valide camiine vardığımda başkan dikime başlamıştı. lise öğrencileriyle beraber avlunun duvar diplerine sıra sıra diktiler fidanları. öğrencilere nasihatler etti başkan, "çalışmadan olmaz, çok çalışın" dedi :) ben de geçen gün çook saf bir edayla danışman hocama "hocam siz koca koca tezleri nasıl yazıyorsunuz?" diye sordum. "biz çalışıyoruz mandalin, çalışınca oluyor" dedi gülerek.

başkanlar yalnız gezmiyor malum. başkan ve adamları bir ekip.

ekim dikim işleri bitip de caminin avlusu sakinleştiğinde öğle ezanı başladı. kalabalık dağılmış bizse olay mahallini henüz terketmemiştik. bir zabıta yaklaşıp, ezanı mı dinliyorsunuz?, diye sordu. Anlık şaşkınlıktan sonra gülümsedik zabıtaya. fakültede bizden alt dönemde olan bir arkadaştı. ilahiyatçı bir zabıtası var üsküdarın. müsterih olsun üsküdarlılar ;)

zabıta arkadaşla fakülte zamanında toplam 10 dakika muhabbet etmiş değildim. ama o gün ayakta yarım saat kadar sohbet ettik. meğer "bir zabıta bulsam da sorsam" dediğim pek çok şey varmış. bir de güzelmiş, ortak mekanları paylaştığınız insanlarla sonraları farklı mekanlarda karşılaşıp hal hatırlaşmak.

zabıtamızı daha fazla işinden alıkoymayalım diyerek yanından ayrıldık. gerçi kendisi, ben sizinle konuşurken bir yandan etrafı kolaçan ediyorum merak etmeyin, dedi ;) e aslında bizimle konuşurken de bir anlamda vazifesini yapıyordu, halkı bilinçlendiriyordu ;)

son fotoğraf isam'a geçmeden evvel hacı sayid'de verdiğimiz moladan. hulofera da katılmıştı o sırada bize. biz orda otururken aynı katta bir görevli temizlik yapıyordu. yanında su dolu bir kova sandalyeleri vs. siliyordu. hoş bir durum değil. insan misafirinin yanında temizlik yapar mı?

yaşlandık gari

2009-06-03T22:39:00.004+03:00

* Dün otobüs durağında 45- 50 yaşlarında bir adam yasin cüzüyle birlikte ayetel kürsinin yazılı olduğu kağıtlar satıyordu. Ya da satmaya çalışıyordu diyelim. Millete yanaşıyor binbir türlü laf ediyor. Alıcı gözüyle bakanlara dualar ediyor. Bana yanaşmasa diye ön tarafa geçtim. Ama o birazdan arkamdan seslendi: Hanım anne almaz mısın?

Yaşım kemale ermiş anlaşılan :)

* Eniştem eve yeni telefon aldı. Eski telefonda kayıtlı olan numaraların çıktısını almış, "mandalin, bir göz atsan şu listeye, değişen veya kullanılmayan numaralar varsa onların üstünü çizsen de yeni telefona kaydetmesek bir daha boş yere" dedi. Benimle alakalı çok numara yoktu listede. Olanların da %99'unun üstünü çizmek durumunda kaldım.

Esra'nın ailesinin evi kayıtlıydı. Esra baba evinden uçalı bir yıl olacak. Betül'ün öğrenci evinin numarası kayıtlıydı. O da İstanbul'dan uçtu çoktan. Kekiğin geçen yıl görev yaptığı yurdun numarası kayıtlıydı. O da şimdi İzmir'de. Meyra'nın baba evinin numarası kayıtlıydı. Çok da kolay bir numarası vardı, akılda kalan. Az çevirmemişimdir o numarayı. Onlar da taşındılar. Meyra'nın kendi evi kayıtlıydı. O da taşındı. Semt değişikliği olunca aynı numarayı alamazlar zaten diye onu da sildim. Rukiye'nin ev telefonu kayıtlıydı. Sınav zamanları sık arardı. "O konu var mıydı, nerelerden sorumluyduk" diye tekrar tekrar teyit ettirirdi. Okul bittikten sonra görüşmedik hiç onunla da. O da silindi. Sadece Özlem'in ailesinin numarası kaldı. Bakalım o ne kadar daha duracak?

ngbb'de piknik kahvaltı

2009-05-24T21:54:00.028+03:00

Halamlarla İstanbul şartlarına göre yakın oturuyoruz. Hatta ben haftanın en az 3-4 günü evlerinin yamacından geçiyorum. Ama çok sık bir araya gelemiyoruz yine de. Suçu günlük telaşelere atabilirim belki biraz...

Ablam sağolsun, bir toplaşalım ya hu, dedi. Cumartesi akşamı çaya davet ettik halamları. Bereket versin, amcam da bir kaç günlüğüne buralardaydı. Şenlendi ev. Muhsin'le(5) Furkan(6) iyi anlaşıyorlar artık. Mihrinaz (3) çıtı pıtı bir kız oldu. Muhsin'le satranç oynadılar ;) Hanne (2), küçük teyzesinin kopyası, ne kadar da benziyor Esmagül'e.

Hatice'den öğrendiğim tarifle limonata yapmıştım. İlk geldiklerinde, herkesin harareti üstündeyken ikram ettim. Mihrinaz'dan iltifat gördü en çok limonata. Tekrar istediğinde verdiğim "kalmadı canım" cevabı onu tatmin etmeyince tekrardan kolları sıvadım :p

...

Efenim sadede gelirsek, o akşam ertesi sabah kavaltının Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesinde yapılmasına oy birliğiyle karar verildi.

halam: Ne dersin İ., yarın Nezahat'te yapsak kahvaltıyı?

amcam: Nezahat kim, niye ona gidiyoruz ki? :D

Üstte kahvaltı fotoğrafları görülüyor. Biraz girizgah yapayım derken fotoların altına uygun anlatılar denk düşmedi. Kusura bakılmaya inşallah.

11 sularıında vardık NGBB'nin kapısına. Almadılar bizi. İki araba gitmiştik. Hele bir durun, dediler. İçerinin araba kapasitesi dolu şu an. Çıkan araba oldukça sizi alacağız, dediler.

"Girenler de yeni gelmişlerdir zaten, kaldık kapıda desenize" diyorduk ki 4 araba peş peşe çıktı :D

Coşkuyla girdik içeri. Arabalar için uygun park yeri bulununca da hemen boş bulduğumuz ilk masaya kurulduk. Nevaleler çıktı. Çaylar dolduruldu...

Kahvaltının ardından kendiliğinden oluşan küçük ekipler halinde bahçede gezintiye çıktık. muhsin babasıyla gülleri inceledi. Cengiz abi çocuklarıyla çimlerde yuvarlandı. Ben, amcam ve hala kızı kısa bir tur attık. Ardından halam ve beyi de bizim gruba dahil oldular, turu genişlettik.

Söğüt dallarının gölgesindeki bu bankları nasıl boş bırakmışlar diye şaşırdım :)

Ertuğrul Firkateyni anıtının tozlu kalmasına halamın içi elvermedi...

üç büyüklerimiz :) amcam, halamın beyi, halam.

Kaplarından kurtardık ayaklarımızı. Toprakla buluşturduk...

Bir çok, ne kadar çok, epey çok bitki türü vardı. Yanlarında isimleriyle çeşitli bilgiler de verilmişti. Fazla okumadım doğrusu. Güzelliği ve çeşitliliği seyretmeyi yeğledim.

Bu koridora gül yolu dedim ben. Gül kokusu nasıl oluyormuş hatırlatıyor ;)

Bu yakışıklı da bahçenin sakinlerinden. Zira epey sakin ve insansever buldum ben bu parktaki diğer hayvanları da :) misalen, ördekler ağaç altında gölgelenirken yanlarına yaklaştığımda hiç rahatsızlık belirtisi göstermediler ;)

Ahşap basamakları kayma olmasın diye ince tellerle kaplamışlardı. Ayrıca bu parkın çok güzel yanlarından biri de çimlere basmanın serbest olması...

İstanbul çocukları şanslılar. Çok farklı ve orjinal oyun alanlarına sahipler bu şehirde. Tabi biraz da "şartlı şans" bunlar. Sizi gezdirmeye vakit ayıracak anne babalar lazım. Size vakit ayıracak anne babalara maddi olanaklar lazım. Parka giriş ücretsiz. Lakin yaya girişi almıyorlar. Arabayla alıyorlar. Doluluk oranı araç kapasitesiyle kontrol ediyorlar herhalde.

Yaklaşan SBS sebebiyle yoğun bir çalışma programında olan halamın oğlu da kısa bir soluk almış oldu bu gezide. Bir de söylemeden geçmeyeyim, çok güzel kayıyordu bu kaydıraklar. Cilalı da ondan galiba :)

Yanından geçerken uğurböceği arkadaşla da selamlaştık. Bir kaç poz rica ettim, kırmadı. İş uzayınca "yüz verdik astarını istiyorsun" dedi. Hızlıca olay mahallini terk etti :)

Keşif bahçesinde çocuklara göre masalar ve tabureler vardı. Ahşap mobilyanın güzelliği...

Bu ahşap dolambaçı hızlıca çıktığınızda

bu sevimli kaydırağa varıyorsunuz. ben de vardım kaydım :D

Bence şu şirin kulübeciği 3-9 yaşa hasretmekle bize haksızlık ediyorlar. En azından benim ahımı alıyorlar :p

Bu bankları pek sevdim. Mat renkleriyle doğayla uyumlular. Parlak kahverengi ya da sarı değiller. Üzerlerinde "bıdı bıdı belediyesi" de yazmıyor :)

otobüste molotof var!

2009-05-17T16:49:00.004+03:00

5 Mayıs 2009 Salı akşamı...

Kadıköyden 20Üye bindim. Saate baktım, 19:55. Huzursuz oldum biraz. Gecikmişim. Karşıdaki derslerden döndüğümde ya da bir programa gittiğimde daha da geç ulaştığım oluyordu eve. Ama bu sefer biraz keyfiydi sanki bu saate kalmam...

Otobüsün kalkmasına beş dakika daha olmalı. Kitabımı çıkarıyorum çantamdan. Otobüs de kalabalıklaşıyor bu arada. Arka çaprazımda oturan kız yüksek sesle telefonla konuşuyor. Sanırım izin günlerinde bir bankacı. Müşterileri bile özledim diyor arkadaşına. İnsanların etraflarındakileri umursamaz tavırları ve hassasiyetsizlikleri canımı sıkıyor. "Biraz daha sessiz konuşsanız" demek için arkama dönecekken bitiyor görüşmesi neyse ki...

Kitaba devam diyorum. Arada bir başımı kaldırıp 'neredeyiz' diye bakıyorum. Bu baş kaldırışlarda önümde ayakta duran adamla istemdışı olarak gözgöze geliyorum... Hala e5'teyiz. Trafik sıkışık...

A. Hamid'le ilgili satırlara dönüyorum tekrardan. Okuduklarım şaşırtıyor beni... Etrafa bakıyorum yeniden. M. Kemal mahallesine girmişiz nihayet...

"Polisi arayalım mı şoför bey?!"

Satırların üzerindeki gözlerim açılıyor, telaşla etrafa bakıyor. Otobüste bir hareketlilik var. "Ne oluyor?" demeye kalmıyor. Yüzlerini poşuyla örtmüş, otobüsün yanında koşan 5-6 kişi görüyorum.

O anda ilk aklıma gelen, otobüse binip bizi tarayacakları oluyor. Mardin'deki elim vakanın üzerinden henüz 1-2 gün geçmişken ve insanoğlunun insanlık vasfını kaybettikten sonra neler yapabileceğine şahit olmuşken... Kapıların kapalı olduğunu anlayıp bir an ferahlıyorum ki arkadan, "inecek var" sesi geliyor. Hemen açılıp kapanıyor arka kapı.

Ne olup bittiğini anlamaya çalışıyorum. Etrafta kendilerini poşularla kamufle eden kişiler koşturuyor. Bu görüntüye belli ki alışık bazı insanlar da "normal" davranıyorlar.

Ateş yakıp yolu kesmişler. Şoför geri dönmeye çalışıyor. Allahım n'olur yardım et, çıkalım şurdan!

... demeye kalmıyor şoföre bağırıyor poşulular. Camları yumrukluyorlar. Bir patlama sesi duyuluyor. Dumanlar sarıyor etrafımızı. Otobüsün dış sol tarafından alevler çıkıyor. "Kapıyı aç kapıyı aç" diye bağırırken herkes korkudan ne yapacağımı bilmez halde "Allahım yardım et, Allahım yardım et" diye inliyorum. Biri elimden tutuyor, "gel abla gel" diyor, hızla otobüsten indiriyor beni.

İniyoruz ama ya dışarda bir şey yaparlarsa...

Duman genzimi yakıyor. Ara sokağın içine doğru koşturuyor herkes. Kadınların bazıları çevredeki evlerden limon ve su istiyorlar. Ben ürküyorum evlere yaklaşmaya. Ne de olsa bu olayın müsebbibleri de buralarda oturan insanlardan. Sokağın ucunda gördüğüm bakkal daha güvenli geliyor. Öksüre öksüre, bir an önce suya kavuşma umuduyla ilerliyorum.

Bakkala girip boş bulduğum sandalyeye çöküyorum. Otobüsteki diğer yolcular da birer birer bu tarafta bakkalın önünde toplanıyorlar. Herkes sulara sarılıyor. Nefes alışlarımız düzeliyor. Bu arada ana caddeden tekrar molotof sesleri geliyor...

Nerdeyim, eve nasıl döneceğim?!

...

O gün eve sağ salim döndüm hamdolsun. Ara caddeden geçen bir minibüse bindim. Binmekte tereddüt ettim ilk önce. Ama diğer kazazedelerin de bindiğini görünce bindim ben de. Olay yerindeyken aramamıştım kimseyi. Beni gelip alamazlar. Gelecek olsalar da ben orda nasıl beklerim o kadar diye.

Çok şükür vardım eve. Ablam:

Nerdesin sen mandalin?!

Başıma geleni bir bilsen abla!
...

Anlamıyorum... anlayamıyorum... insan hiç tanımadığı insanlara nasıl bir öfkeyle ve nasıl bir gerekçeyle böyle bir korku yaşatır?

gezdik gördük, parkları var, eğlenceli mi eğlenceli

2009-04-26T22:55:00.008+03:00

Biz küçükken, iki salıncağı üzerlerine koyduğumuz uzunca bir tahtayla birleştirir, 4-5 kişi beraber binerdik.

Soldaki salıncak o anıları canlandırdı gözümde :)

Kahvaltı sonrası soluğu parkta aldık çocuklarla. Biz erken büyüdük

diye hayıflandım. Vallahi, yoktu bizim zamanımızda böyle parklar.

Güvenlikçiler, ebeveynler oyuncakların cazibesine kapılıp da binerler diye gözlerini parktan ayırmasalardı (birkaç kişiyi uyardılar) yapacağımı bilirdim. Fethi Paşa korusundan sabıkam var zaten :)

Teleferiğe binmekte çekindiler önce. Benim de gözüm almadı, düşerler diye endişelendim. Ama binen çocukları izledim sonra. Tehlikeli olmadığına kanaat ettim.

Teşvik ettim. Sıraya girdiler. Süeda biraz tedirgin, Muhsin çok hevesli. Hatta Muhsin bir kere bindikten sonra hızını alamadı, tekrar sıraya girdi.

Küçükken, bir Ankara seyahati sonrası, babam kültür bakanlığı devlet çocuk korusunun kasetlerini getirmişti. "Devlet bakanımız Cemil Çiçek der ki..." diye başlardı kaset. O zamanlar da bakanmış :) Çok dinlemiş olmalıyım ki, halen ara ara aklıma gelir bazı şarkılar.

Bir tanesinin sözleri "gök mavi dağlar [bu fotoğraf için "dallar" demek daha uygun :)] yeşil eşsiz ülkem Türkiyem" şeklindeydi. Bugün bu manzarayı seyrederken de bu şarkı geldi aklıma. Keyiflenince dilime gelen lalalala melodilerine arkadaşlarım alışıktır :)

"Bunlar ne renk şimdi?" dedi mfc. "Güzel bir renk" dedim. Kırmızı mı pembe mi hangisine daha yakın polemiğine girmedim ;)

Koruda epeyce dolaştık ama satranç alanına uğrayamadık. Çok susadığı ve bir an önce arabaya ulaşıp su içmek istediğ için çok sevmesine rağmen itibar edemedi buraya Muhsin :)